ชายร่างสูงคนนั้นเดินจากไปแล้ว เฉินเสวียนเสียโล่กำบัง เขารีบเบี่ยงตัว แสร้งก้มลงผูกเชือกรองเท้า พลางซุกหน้าลงต่ำ
แต่สายตาของคุณเจียงส่องมาที่ทิศทางนี้แล้ว
นางจ้องเฉินเสวียนอยู่สองวินาที
ใบหน้านั้น รูปร่างนั้น มันคุ้นตาจนเกินไป เดือนที่แล้วในโรงแรม ใบหน้านั้นอยู่ห่างจากนางเพียงไม่กี่เซนติเมตร ไม่มีทางจำผิด
ฝีเท้าคุณเจียงชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากเผยอออกนิดหนึ่ง เหมือนจะเอ่ยชื่อใครสักคน
"เฉิน…"
หัวใจเฉินเสวียนแทบหลุดไปอยู่ที่ลำคอ
จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว
คราวนี้จะถูกอดีตแฟนสาวเรียกว่าพ่อเสียแล้วกระมัง
โชคดีที่ดูเหมือนโจวอวี่ถงยังไม่อยากได้สถานะนี้
"คุณแม่ เป็นอะไรไป?"
เสียงของโจวอวี่ถงดังมาจากด้านข้าง นางเดินมาถึงข้างรถ กำลังจะเปิดประตูรถ แต่สังเกตว่าแม่ยังไม่เดินตามมา ก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง
สายตาคุณเจียงละจากตัวเฉินเสวียน เปลี่ยนไปมองลูกสาวตน
วินาทีนั้น เฉินเสวียนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพลันปลอดโปร่ง
คุณเจียงมองโจวอวี่ถงปราดหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองเงาคนที่ก้มตัวผูกเชือกรองเท้า คนผู้นั้นลุกขึ้นแล้ว กำลังก้มหน้ารีบสาวเท้าไปอีกทาง ฝีเท้าว่องไวและมั่นคง ราวกับกำลังเร่งเวลา
"ไม่มีอะไร" คุณเจียงสวมแว่นกันแดดอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงสบายๆ "เห็นผิดคน"
นางเปิดประตูรถ นั่งลงในที่นั่งคนขับ
โจวอวี่ถงขึ้นนั่งที่เบาะหลังเช่นกัน เสียงปิดประตูทึบและหนักแน่น
รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสคลาส สีดำ ค่อยๆ เคลื่อนออกจากจุดจอดชั่วคราว ผสานเข้ากับกระแสรถบนทางด่วนสนามบิน