ชายหัวล้านก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือใหญ่ราวกับพัดไม้ไผ่ยื่นตรงมาที่คอเสื้อของเฉินเสวียน
เฉินเสวียนนั่งอยู่กับที่ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน เขายังคงเคี้ยวปลาแซลมอนในปากอย่างไม่รีบร้อน ราวกับคนที่บุกรุกเข้ามาไม่ใช่ชายฉกรรจ์สี่คน แต่เป็นแมลงวันที่ส่งเสียงหึ่ง ๆ
"หวังเถิง แกมันไอ้ขยะ" เฉินเสวียนกลืนอาหารในปาก ยกสาเกขึ้นจิบ "จีบผู้หญิงไม่ติดเลยชวนคนมาต่อยตี? ถ้าพ่อแกเห็นว่าแกทำตัวขายหน้าแบบนี้ สงสัยคงได้ยัดแกกลับเข้าไปเกิดใหม่ในท้องแม่"
สีหน้าของหวังเถิงแดงก่ำจนกลายเป็นสีตับหมูในพริบตา
"แกพูดว่าอะไรนะ?!" นิ้วของเขาที่ชี้ไปที่เฉินเสวียนสั่นระริก "ใกล้ตายแล้วยังปากกล้าอีก? วันนี้ฉันจะตีให้แกฟันหลุดเต็มพื้น ให้ชื่อหวังเถิงของฉันเขียนกลับหลัง"
"เขียนกลับหลัง? เถิงหวัง?" เฉินเสวียนยิ้มเล็กน้อย "แกยังห่างชั้นกับหวังป๋อที่เขียนนำเถิงหวังเก๋ออีกไกลลิบ"
ชายหัวล้านเห็นมือที่ยื่นออกไปถูกเมิน สีหน้าเครียดกร้าว ห้านิ้วกำเป็นกรงเล็บ พุ่งเข้าจับไหล่ของเฉินเสวียนอีกครั้ง หมัดนี้มาแรงดุดัน พัดเกิดเสียงลม แค่มองก็รู้ว่าผ่านการฝึกฝนมา
เฉินเสวียนไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น มือซ้ายปัดขึ้นตามสบาย ราวกับกำลังปัดแมลงวัน แต่นิ้วของเขาประกบข้อมือของชายหัวล้านอย่างแม่นยำ แล้วบิดเบา ๆ
"อ๊า"
ชายหัวล้านร้องโหยหวน ร่างทั้งตัวราวกับถูกไฟช็อต งอเข่าคุกเข่าลงบนพื้น ข้อมือขวาบิดงอเป็นมุมประหลาด หน้าซีดขาว เหงื่อเม็ดเป้งผุดบนหน้าผากในพริบตา