ชื่อซูหว่านกระพริบอยู่บนหน้าจอ
มือถือสั่นอีกแล้ว คราวนี้ไม่ใช่สายเข้า แต่เป็นข้อความวีแชต
เฉินชิงยวิ่น: "ร้านอาหารญี่ปุ่นที่ถนนหวยไห่ลู่ สะดวกไหม มีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย"
สองข้อความมาเกือบพร้อมกัน
แฟนเก่าเมาแล้วให้ไปรับ น้าสาวของแฟนเก่าชวนไปกินข้าว
เฉินเสวียนจ้องหน้าจอ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสวรรค์กำลังเล่นตลกกับเขาครั้งใหญ่
แต่ไม่ว่ายังไง คำเชิญของเฉินชิงยวิ่นเขาก็จำเป็นต้องไป เพราะตามเคล็ดวิชาที่สืบทอดมา หากต้องการทะลวงขอบเขตอย่างรวดเร็ว มีวิธีหนึ่งที่ได้ประโยชน์ร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่มีผลเสีย
นั่นคือการฝึกคู่วิชากับคนที่มีร่างกายพิเศษ!
และท่านประธานเฉินก็คือหนึ่งในร่างกายพิเศษชนิดนั้น "กายหยินทิพย์เสวียน"!
เฉินเสวียนครุ่นคิดลังเลอยู่สองวินาที สุดท้ายก็กดรับสาย
"เฉินเสวียน..." เสียงในโทรศัพท์อู้อี้มาก เหมือนอมสำลีก้อนหนึ่งไว้ในปาก "นายมารับฉันหน่อยได้ไหม..."
"เธออยู่ไหน" เฉินเสวียนขมวดคิ้ว
"ฉันอยู่ข้างนอก..." ซูหว่านสะอึก "อยู่... อยู่ที่บาร์นั่งชิลริมถนนปินเจียงลู่... ชื่อว่า 'รอลมมา'... นายเคยพาฉันมาที่นี่..."
เฉินเสวียนนึกออกแล้ว นั่นคือร้านที่พวกเขาเคยไปตอนเพิ่งคบกัน ตกแต่งร้านมีศิลปะมาก เพลงที่เปิดก็เป็นแนวโฟล์คซองจังหวะช้า ๆ
"เธอคนเดียวเหรอ"
"อืม... คนเดียว..." เสียงซูหว่านค่อย ๆ เบาลง เหมือนกำลังจะหลับ "นายจะมาไหมล่ะ..."
"เธอเรียกรถกลับไปเถอะ"
"ไม่เอา..." จู่ ๆ ซูหว่านก็ขึ้นเสียงสูง เจือด้วยเสียงสะอื้น "ฉันไม่เรียกรถ... เฉินเสวียน นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ... ถึงขั้นไม่ยอมมารับฉัน..."
ข้าง ๆ เหมือนมีใครพูดอะไรบางอย่าง ซูหว่านตอบรับอย่างอู้อี้ แล้วพูดใส่โทรศัพท์อีกว่า "นายมาเถอะนะ ฉันรอ..."
โทรศัพท์ไม่ได้วางสาย แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรแล้ว เฉินเสวียนได้ยินเสียงเพลงนุ่ม ๆ กับเสียงพูดคุยเลือนรางในพื้นหลัง
เขายืนอยู่ริมถนน มองรถราที่สัญจรไปมา สูดหายใจลึก
"รออยู่ตรงนั้น"
วางสายแล้ว เฉินเสวียนก็กวักเรียกรถแท็กซี่ บอกที่อยู่ริมถนนปินเจียงลู่
ยี่สิบนาทีต่อมา รถแท็กซี่จอดหน้าบาร์นั่งชิลแห่งหนึ่ง
หน้าร้านไม่ใหญ่ ตรงประตูห้อยโคมไฟเล็ก ๆ สีเหลืองอบอุ่นหลายชุด ป้ายไม้สลักคำว่า "รอลมมา" สามตัว มองผ่านกระจกหน้าต่างเห็นคนข้างในไม่เยอะ ที่นั่งแบบบูธว่างหลายตัว ที่บาร์มีแขกนั่งอยู่ประปราย
เฉินเสวียนผลักประตูเข้าไป เห็นซูหว่านในพริบตาเดียว
เธอนั่งอยู่ที่บูธริมหน้าต่าง ฟุบอยู่บนโต๊ะ ตรงหน้ามีแก้วเปล่าสองใบกับแก้วแก้วหนึ่งที่ยังเหลือเหล้าอยู่ครึ่งแก้ว ผมกระจัดกระจายบนโต๊ะ เสื้อเชิ้ตสีขาวยับยู่ยี่ แขนเสื้อเปื้อนคราบเหล้าเป็นวง
ข้าง ๆ มีพนักงานเสิร์ฟยืนอยู่ กำลังลังเลว่าจะปลุกเธอดีหรือไม่
"คุณครับ ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนคุณเหรอครับ" พนักงานถาม
เฉินเสวียนพยักหน้า "ผมมารับเธอกลับ"
พนักงานถอนหายใจโล่งอก "เธอนั่งอยู่ที่นี่สองชั่วโมงกว่าแล้วครับ ดื่มเหล้าตลอดเลย พวกเราเป็นห่วงนิดหน่อย"
เฉินเสวียนเดินเข้าไป ก้มตัวตบไหล่ซูหว่าน
"ซูหว่าน ตื่นได้แล้ว"
ซูหว่านขยับตัว ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น หน้าเธอแดงผิดปกติ ตาปรือขึ้นมาครึ่งหนึ่ง ขนตาติดคราบบางอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นน้ำตาหรือเหล้า พอเห็นหน้าเฉินเสวียน เธออึ้งไปสองวินาที แล้วก็ยิ้ม
"นายมาแล้ว..." เธอยื่นมือมาลูบหน้าเฉินเสวียน "ฉันนึกว่านายจะไม่มาเสียอีก..."
"ไปเถอะ ฉันจะไปส่ง"
"อื้ม..." ซูหว่านยันโต๊ะจะลุกขึ้น ขาอ่อน ร่างทั้งร่างเซถลาไปข้างหน้า
เฉินเสวียนประคองเธอไว้ได้ทัน เธอพิงตัวเขา ทั้งตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้า ปนกับกลิ่นน้ำหอม บอกไม่ถูกว่ากลิ่นอะไร
"กุญแจล่ะ" เฉินเสวียนถาม
"กุญแจอะไร..."
"กุญแจรถ เธอไม่ได้ขับรถมาเหรอ"
ซูหว่านควานในกระเป๋าอย่างมึนงงสักพัก ล้วงกุญแจรถออกมายัดใส่มือเฉินเสวียน
เฉินเสวียนก้มดู 奔驰
เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง มองซูหว่าน
ซูหว่านพิงบ่าเขา พึมพำอู้อี้ "นายเลิกกับฉันทำไม... ฉันทำอะไรผิดต่อนาย..."
เฉินเสวียนไม่พูด
ตอนแรกเธอเป็นคนบอกเลิกเอง พอเมากลับถามเขาว่าทำไมถึงเลิก
เขาไม่รับลูกบทสนทนานี้ พยุงเธอเดินออกไปข้างนอก พนักงานช่วยเปิดประตูให้ เฉินเสวียนผงกหัวถือเป็นการขอบคุณ
ออกมาข้างนอก เฉินเสวียนกดกุญแจรถ รถเบนซ์ GLC สีขาวที่จอดอยู่หน้าประตูกระพริบไฟ
เขาพยุงซูหว่านไปที่เบาะข้างคนขับ เปิดประตูรถ ยัดเธอเข้าไป ซูหว่านตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนกองโคลน พิงเบาะ เอียงคอไปข้างหนึ่ง ปากยังพึมพำอะไรบางอย่าง
เฉินเสวียนอ้อมไปฝั่งคนขับ เปิดประตูขึ้นนั่ง
ในรถมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เป็นน้ำหอมปรับอากาศติดรถที่ซูหว่านเคยชอบใช้ บนพวงมาลัยหุ้มปลอกขนฟู กระจกมองหลังห้อยตุ๊กตาสีชมพูอันเล็ก ๆ ของพวกนี้ไม่เปลี่ยนเลย เหมือนเมื่อครึ่งปีก่อนทุกอย่าง
เขากดปุ่มสตาร์ต สตาร์ตรถ
เฉินเสวียนจับพวงมาลัย มองถนนข้างหน้า อยู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดของซูหว่านเมื่อกี้
"นายเลิกกับฉันทำไม"
ทั้งที่เธอเป็นคนบอกเลิกเอง ทั้งที่ไม่ถึงสองสัปดาห์เธอก็มีแฟนใหม่แล้ว
พอดื่มเหล้าเมา กลับตีเนียนกลับหลังหัน ทำเหมือนว่าเขาทำไม่ดีกับเธอ
เฉินเสวียนเหยียบคันเร่ง รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากที่จอด
ซูหว่านพิงเบาะข้างคนขับ ลมหายใจค่อย ๆ ราบเรียบ เหมือนหลับไปแล้ว
ในรถเงียบมาก มีเพียงเสียงครางต่ำของเครื่องยนต์กับแสงไฟถนนที่สาดผ่านหน้าต่าง
เฉินเสวียนหันไปมองเธอแวบหนึ่ง
ใบหน้าด้านข้างยามหลับของเธอเหมือนเมื่อก่อนไม่ผิดเลย ขนตายาว ริมฝีปากเม้มน้อย ๆ
ครึ่งปีก่อน เขาเคยมองเธอในตำแหน่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน
ตอนนั้นเธอนั่งเบาะข้างคนขับของรถโฟล์กเต่ามือสองของเขา
ตอนนี้เขากำลังขับเบนซ์ของเธอ ไปส่งเธอที่บ้าน
เฉินเสวียนละสายตากลับมา มองถนนข้างหน้า เหยียบคันเร่งอีกครั้ง
รถเร่งความเร็ว แล่นเข้าสู่ถนนใหญ่ รวมเข้ากับกระแสรถ
อยู่ดี ๆ เฉินเสวียนก็พบว่าตัวเองเหมือนไม่เคยเข้าใจแฟนเก่าคนนี้อย่างถ่องแท้เลย
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเสวียนประหลาดใจที่สุดคือ แฟนเก่าคนนี้ของเขากลับเป็น "กายหยินทิพย์เสวียน" เหมือนกัน!