เฉินเสวียนไม่รู้จะทำยังไง สถานการณ์เมื่อคืนมันบังคับให้เขาปฏิเสธผู้หญิงไม่ได้ ก็คงไม่เข้าท่าเท่าไร
ดังนั้นภายใต้เงื่อนไขนี้เขาก็ได้แต่ยกปืนขึ้นฝ่าฟันต่อไป ไม่คิดว่าจะเจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ
เฉินเสวียนกำลังคิดว่าจะอธิบายยังไงดี ก็เห็นคุณเจียงขยับตัว
คุณเจียงพลิกตัว ลืมตาขึ้นมาอย่างเลือนราง เห็นเฉินเสวียนนั่งอยู่ขอบเตียง อึ้งไปวินาทีหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม
สงสัยเสียงสั่นของมือถือจะปลุกเธอ
“ตื่นแล้วเหรอ?” เธอลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลงไปถึงเอว แล้วค่อย ๆ รวบผมขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยนะ? ฉันก็เหมือนกัน”
เฉินเสวียนอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร
คุณเจียงออกจะใจกว้าง เปิดผ้าห่มลงจากเตียง เดินเท้าเปล่าไปที่โซฟา หยิบเสื้อคลุมนอนมาสวม ท่วงท่าสง่างาม เธอผูกสายคาดเอวเสร็จ หันมามองเฉินเสวียนแวบหนึ่ง
“ไม่ต้องเครียด เรื่องของผู้ใหญ่ มันธรรมดา”
เสียงมือถือยังดังต่อ
เธอเดินไปหยิบมือถือ ดูหน้าจอแวบหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล อวี่ถง”
ลมหายใจของเฉินเสวียนหยุดไปวินาทีหนึ่ง
อวี่ถง โจวอวี่ถง แฟนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเขา
“อืม แม่สบายดี” คุณเจียงยืนพิงขอบหน้าต่าง หันหลังให้เฉินเสวียน น้ำเสียงอ่อนลงไม่น้อย “แล้วเธอล่ะ? งานราบรื่นดีไหม?”
‘แม่’
คำนี้เหมือนเข็มเล่มหนึ่ง แทงเข้าไปในสมองของเฉินเสวียน
ถึงกับเป็นแม่ของแฟนเก่าจริง ๆ!
“อืม อาทิตย์หน้าเธอวันเกิด แม่โอนเงินให้หน่อย ไปซื้อของขวัญให้ตัวเอง” คุณเจียงยิ้ม “ไม่ต้องประหยัดนะ แม่ไม่ขาดเงิน”
คุยเรื่องทั่วไปไม่กี่ประโยค เธอก็วางสาย หันกลับมา เห็นสีหน้าเฉินเสวียน เลิกคิ้ว
“เป็นอะไร? หน้าซีดเชียว”
“เปล่าครับ เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย”
คุณเจียงไม่ได้คิดมาก เดินไปนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองเฉินเสวียนผ่านกระจก แล้วก็พูดขึ้น “คุณเป็นคนของบริษัทเฉินชิงยวิ่นเหรอ?”
“ครับ แผนกการตลาด”
“เมื่อคืนตอนกินข้าว ฉันสังเกตคุณอยู่นาน” คุณเจียงวางหวี หันกลับมา “คอแข็งก็ธรรมดา แต่สติดี คนที่ดื่มจนเมาแล้วยังไม่พูดจาเลอะเทอะ มีไม่เยอะ”
เฉินเสวียนไม่ตอบ
“สนใจย้ายมาอยู่เมืองหลินเฉิงไหม?” คุณเจียงไขว่ห้าง “ฉันกำลังขาดผู้จัดการฝ่ายการตลาด เงินเดือนพื้นฐานเป็นสามเท่าของคุณตอนนี้ โบนัสสิ้นปีคิดต่างหาก คุณมาช่วยฉัน สัญญาตัวนี้ฉันก็จะเซ็นให้เฉินชิงยวิ่นตามเดิม ถือเป็นผลงานของคุณ”
เฉินเสวียนแปลกใจเล็กน้อย “คุณเจียง ผม...”
“ไม่ต้องรีบตอบ” คุณเจียงโบกมือ “กลับไปคิดดูก่อน คิดได้แล้วโทรหาฉัน”
เธอล้วงนามบัตรจากกระเป๋ามาวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู หันมามองเขาแวบหนึ่ง
“จริงสิ เมื่อคืนคุณแสดงออกมาได้ดีมากเลยนะ”
ประตูปิดลง
จากนั้นก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง คุณเจียงยิ้ม ยกนิ้วขึ้นทำท่าหุบปาก
“บอกความลับเล็ก ๆ ให้นะ คุณเป็นผู้ชายคนแรกของฉันในรอบหลายปีเลยล่ะ!”
แล้วประตูก็ปิดลงอีกครั้ง
เฉินเสวียนนั่งบนเตียง จ้องมองประตูที่ปิดแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าฉากนี้คุ้นตา
หนึ่งเดือนก่อน เฉินชิงยวิ่นก็ไปแบบนี้เหมือนกัน
ช่วงนี้ตัวเองดวงเรื่องผู้หญิงดีหรือไง?
ได้นอนกับผู้หญิงที่เรียกได้ว่าสุดยอดสองคนติด ๆ กัน เฉินเสวียนก็งงอยู่เหมือนกัน
จากนั้นเฉินเสวียนก็แต่งตัวเรียบร้อย เรียกรถไปสนามบิน
ตลอดทางเขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้
ตั้งแต่คืนวันงานปีใหม่ ทุกอย่างเริ่มผิดปกติ เขาไม่เคยเป็นคนที่จะทำอะไรเลอะเทอะ แต่ในหนึ่งเดือนนี้ เขานอนกับเฉินชิงยวิ่น แล้วก็ถูกส่งไปทำงานต่างเมือง แล้วก็นอนกับคุณเจียง แล้วก็พบว่าคุณเจียงเป็นแม่ของโจวอวี่ถง
เรื่องบังเอิญ? มันบังเอิญไป
เขาคิดไม่ออกว่าทำไมเฉินชิงยวิ่นถึงส่งเขามาทำงานต่างเมือง แผนกการตลาดมีคนตั้งเยอะ ทำไมถึงต้องเป็นเขา?
มีคำถามมากเกินไป
กลับถึงห้องเช่าตอนบ่ายแล้ว
เฉินเสวียนไม่ได้เปิดไฟ ทิ้งตัวลงบนเตียง มองเพดานเหม่อลอย
ในหัวยุ่งเหยิงเหมือนเส้นด้ายพันกัน หน้าเฉินชิงยวิ่น หน้าคุณเจียง หน้าโจวอวี่ถง สลับกันไปมา เปลี่ยนไปมาไม่หยุดเหมือนจอภาพหมุน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เขาก็เคลิ้มหลับไป
แล้วเขาก็ฝัน
ในความฝันเป็นพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวโพลน ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีพื้นดิน มีแต่สีขาวไม่มีที่สิ้นสุด
“ในที่สุดก็มา” เสียงแหบเก่าดังมาจากทุกทิศทาง
วินาทีต่อมา ข้อมูลมหาศาลสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองเขาเหมือนน้ำท่วมใหญ่
วิชา แพทย์ ดวงชะตา ศาสตร์การฝึกตน ความรู้มากมายหลากหลายถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำตก ทุกตัวอักษรสลักเข้าไปในจิตสำนึกของเขาราวกับใช้เหล็กร้อนประทับ แผนภาพเส้นลมปราณในร่างกาย การผสมยาสมุนไพร ทิศทางการรักษาด้วยเข็ม ดาราศาสตร์ ตรรกศาสตร์ เส้นทางการเดินของลมปราณ... ทุกอย่างยัดเข้ามาในหัวของเขาพร้อมกันหมด
ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แต่หยุดไม่ได้
สิ่งเหล่านั้นเหมือนมีชีวิต พยายามสลักลึกเข้าไปในวิญญาณของเขา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เฉินเสวียนก็เบิกตากว้างทันที
เขาหายใจหอบแรง ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
ความฝันนั่น ไม่ใช่ มันไม่ใช่ความฝัน
เขารู้สึกได้ ในหัวมีความรู้เพิ่มขึ้นมาเยอะแยะ ไม่ใช่ความทรงจำเลือนราง แต่เป็นความรู้ที่แจ่มชัด ราวกับเขาใช้เวลาหลายสิบหลายร้อยปีเรียนรู้มาอย่างยากลำบาก ทุกรายละเอียดมองเห็นชัดเจน
เขา “มองเห็น” ลมปราณในร่างกายของเขากำลังไหลเวียน ทั่วร่างดูเหมือนจะดำเนินวิชาไปโดยธรรมชาติ
กระแสลมปราณอุ่นสายหนึ่งไหลจากท้องน้อยของเขา ขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง ไปถึงศีรษะ แล้วไหลลงมาตามแนวด้านหน้า สุดท้ายกลับไปที่ท้องน้อย
หนึ่งรอบ
ร่างกายของเขาเหมือนถูกกระตุ้นให้ตื่น ทุกรูขุมขนกำลังหายใจ
แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มของเขาก็แข็งค้าง
เพราะเขา “มองเห็น” มากกว่านั้น
ในเส้นลมปราณของเขา มีรอยร้าวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน เหมือนพื้นแม่น้ำที่แห้งขอด เหมือนเครื่องลายครามที่แตกระแหง กระจัดกระจายอยู่เต็มเส้นลมปราณทั่วร่าง
และที่ปลายทางของรอยร้าวเหล่านั้น ในตันเถียนส่วนลึกของเขา มีกลุ่มหมอกสีดำเทาก้อนหนึ่ง กำลังค่อย ๆ ดูดกลืนพลังชีวิตของเขาอย่างช้า ๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หัวใจเขาบีบรัดวูบ
ความรู้ที่สืบทอดมานั่นให้คำตอบโดยอัตโนมัติ
นี่คือภาวะหยวนชี่ปฐมกำเนิดแห้งเหือด!
เขาเหลืออายุอยู่ไม่ถึงหนึ่งปี
เฉินเสวียนนั่งบนเตียง ตัวเย็นเยียบไปทั้งร่าง
และในโลกนี้ คนที่จะช่วยเขาได้ มีเพียงตัวเขาเอง ที่ต้องฝึกฝนวิชาจากการสืบทอดให้ถึงระดับที่สูงพอ จึงจะพลิกฟื้นภาวะหยวนชี่แห้งเหือดได้
เขาไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมาจากไหน และไม่รู้ว่าทำไมถึงมาปรากฏในหัวของเขา
แต่เขารู้เรื่องหนึ่ง นับจากวันนี้ไป เขาไม่ใช่มนุษย์เงินเดือนธรรมดาอีกต่อไป
วงล้อโชคชะตาของตัวเองก็จะเริ่มหมุนอีกครั้งจากวินาทีนี้
เสียงสั่นของมือถือทำให้เฉินเสวียนได้สติ ตั้งใจมองดู ก็พบว่าเป็นสายจากแฟนเก่า
และเหนือสายขึ้นไป วีแชตข้อความหนึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ ส่งจากน้าสาวของแฟนเก่า เฉินชิงยวิ่นนั่นเอง!