ซ่งชิงหยานมาเร็วกว่าที่พวกเขาคาดไว้
หลังจากเจี่ยงเจี้ยนหมิงวางสายโทรศัพท์ไปได้ไม่ถึงชั่วโมง ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
"หัวหน้าหน่วยเจี่ยง คุณซ่งมาถึงแล้ว"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงวางเอกสารลง "เชิญเธอเข้ามาเถอะ"
ประตูถูกผลักเปิด
ซ่งชิงหยานยืนอยู่ที่หน้าประตู
เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนถักสีเทาอ่อน ทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมถูกเกล้าต่ำไว้ที่ด้านหลังศีรษะ
บนใบหน้ามีการแต่งหน้าเพียงบาง ๆ ริมฝีปากสีอ่อน
โดยรวมแล้วดูสะอาดสะอ้านและเหมาะสมอย่างยิ่ง
สือหลิงมองดูเธอ
ค่อย ๆ ตรงกับภาพในเอกสารของซ่งชิงหยานวัยยี่สิบสี่ปี
ในตอนนั้นใบหน้าของเธออ่อนโยนผ่องใส ทั้งตัวเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาไร้เดียงสาที่ไม่เคยถูกชีวิตบั่นทอน
เวลาผ่านไปสิบเจ็ดปี ใบหน้ายังคงงดงาม เพียงแต่ร่องรอยของกาลเวลาถูกเพิ่มเข้ามาอีกเล็กน้อย
หลังจากซ่งชิงหยานเข้ามา เธอมองไปที่เจี่ยงเจี้ยนหมิงก่อน
"คุณตำรวจเจี่ยง"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงลุกขึ้นยืน "คุณซ่ง รบกวนให้คุณต้องเดินทางมาไกล"
ซ่งชิงหยานส่ายหน้า สายตากวาดผ่านแฟ้มคดีเก่าบนโต๊ะ "ไม่รบกวนเลย"
[จะรบกวนอะไรได้ล่ะ ฉันรอโทรศัพท์แบบนี้มาหลายปีแล้ว ต่อให้เรียกฉันมากลางดึก ฉันก็จะมา]
[เฉิงอาน เธอได้ยินไหม ในที่สุดพวกเขาก็หยิบคดีของเธอขึ้นมาอีกครั้ง]
[ตราบใดที่ตำรวจยังสอบสวนอยู่ ก็ยังมีความหวังที่จะคลี่คลายคดี]
สือหลิงเงยหน้ามองเธอทันที
ซ่งชิงหยานหวังให้คลี่คลายคดี นั่นแสดงว่าเธอไม่ใช่ฆาตกรจริง ๆ
เจี่ยงเจี้ยนหมิงรินน้ำให้เธอ "นั่งก่อนสิ"
ซ่งชิงหยานนั่งลง มือทั้งสองข้างประคองแก้วกระดาษไว้ ไม่ได้ดื่ม
"คุณตำรวจเจี่ยง คดีของหลู่เฉิงอาน ถูกนำกลับมาสอบสวนใหม่จริง ๆ หรือคะ"
[ฉันต้องไม่รีบร้อน ต้องไม่ให้พวกเขารู้สึกว่าฉันกำลังเร่งหาคำตอบ ขอถามให้ชัดเจนก่อน ฟังสิ่งที่พวกเขาจะพูดก่อน]
[แต่ฉันกลัวจริง ๆ ว่าจะเป็นแค่การถามไปตามขั้นตอน พอถามเสร็จก็ไม่มีข่าวคราวอีก]