ที่หลินยวี่บอกว่า"ห้ามปฏิเสธ" นั้น ไม่ได้พูดเล่น
สือหลิงเพิ่งพิมพ์ตอบกลับไปคำว่า"ได้" หลินยวี่ก็ส่งตำแหน่งร้านอาหารมาให้ทันที
เป็นร้านอาหารตามสั่งร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากสำนักงานตำรวจนคร
พอสือหลิงไปถึง หลินยวี่ก็นั่งรออยู่ในห้องส่วนตัวแล้ว
ข้างโต๊ะวางถุงของขวัญไว้สองใบ
สือหลิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย พูดติดตลก "นี่เธอได้โบนัสปลายปีกะทันหันหรือไง?"
หลินยวี่รีบลุกขึ้นยืน "นี่ทั้งหมดเป็นของเธอ"
"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
หลินยวี่ยื่นถุงของขวัญใบหนึ่งให้เธอ "อันนี้แม่ฉันเอามาให้ เมื่อเช้าแม่นั่งรถมาถึงตั้งแต่เช้า บอกว่าอยากเห็นหน้าฉันด้วยตาตัวเองก่อนถึงจะวางใจ"
"เชือกถักสายสิญจน์อันนี้แม่ฉันทำเอง แล้วก็เอาไปให้หลวงพ่อที่วัดแถวบ้านปลุกเสกให้แล้ว แถมยังมีของแห้งหลายห่อที่แม่หอบมาจากบ้านอีก"
สือหลิงไม่รู้จะรับมือยังไงในตอนนั้น
หลินยวี่ดูออกว่าเธอคิดจะปฏิเสธ เลยวางถุงของขวัญลงไปข้างมือเธอตรง ๆ
"เธอห้ามปฏิเสธนะ แม่ฉันบ่นเรื่องนี้อยู่ตั้งสองวันเลย อีกอย่างแม่ยังบอกอีกว่า ถ้าเธอว่างเมื่อไหร่ ต้องไปกินข้าวที่บ้านฉันให้ได้ แม่จะลงมือทำกับข้าวให้เอง"
สือหลิงมองเธอ
พบว่าสีหน้าของหลินยวี่จริงจังมาก
สือหลิงนึกภาพตามแล้ว ก็ตัดสินใจกลืนคำพูดที่คิดจะพูดกลับลงคอไป
"งั้นฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน"
หลินยวี่ถึงจะพอใจ แล้วหยิบถุงกระดาษใบเล็ก ๆ ข้าง ๆ ขึ้นมา
"อันนี้ฉันซื้อเอง"
ข้างในเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวหลากหลายชนิด มีทั้งนกหวีดฉุกเฉินแบบพกพาที่มีความดังสูงและมีระบบระบุตำแหน่ง มีอุปกรณ์ป้องกันตัวรุ่นใหม่ชื่อว่า"สายฟ้าพกพา" และยังมีอุปกรณ์กันประตูที่ส่งเสียงและไฟเตือนเวลาเจอคนบุกรุก...
ของหลากหลายชนิดที่เห็นจนตาลาย บางอย่างสือหลิงเรียกชื่อไม่ถูกด้วยซ้ำ
หลินยวี่พูด "ฉันเลือกอยู่นานเลย แต่รู้สึกว่าซื้ออะไรไปก็ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่"