ข้อความของเจ้าหยวนถูกส่งมาตอนตีสี่กว่าๆ
[พวกนายฝันร้ายกันบ้างไหม?]
อู๋ปินเพิ่งตื่นจากฝันร้ายด้วยความตกใจ พอเห็นข้อความนี้ก็ถึงกับขนลุกไปทั้งตัว
พอเขาสงบสติอารมณ์ได้ เขาก็ยังไม่ตอบกลับ
เขารู้จักการเข้าสังคมดีกว่าคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก เรียนรู้เทคนิคต่างๆ ของ "การเข้าสังคม" ไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ
ปกติเขาดูเหมือนเข้ากับใครก็ได้ แต่จริงๆ แล้วเขารู้จักวางขอบเขตดี เขารู้เรื่องของคนอื่นมากมาย แต่คนอื่นกลับรู้เรื่องของเขาน้อยมาก
เขาเก่งในการล้วงความคิดหรือประสบการณ์ของคนอื่น
ตอนนั้นที่โจวหมิงส่งคลิปนั้นออกไป ส่วนใหญ่ก็เพราะคำพูดยั่วยุของอู๋ปินนั่นแหละ
อู๋ปินเองก็ฝันร้ายเหมือนกัน แต่เขาจะไม่เปิดเผยเรื่องของตัวเองง่ายๆ หรอก
เรื่องแบบนี้พอพูดออกไปปุ๊บ ก็เหมือนกับการยอมรับว่าตัวเองรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีออกไปด้วย
เขาถึงกับไม่ตอบกลับเลยด้วยซ้ำ
ดูโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง อู๋ปินก็วางโทรศัพท์คว่ำลงข้างหมอน
แค่หลับตาลง เนื้อเรื่องในฝันร้ายเมื่อครู่ก็ย้อนกลับมาในหัวของเขาอย่างชัดเจน
เขายิ่งตื่นตัวกว่าตอนกลางวันเสียอีก
อู๋ปินนอนพลิกตัวไปมาอย่างนั้นจนถึงรุ่งเช้า
นอนไม่ค่อยหลับ แต่การฝึกงานก็ยังต้องไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาไปฝึกงานที่ร้านคอมพิวเตอร์ เจ้าของร้านให้เขาเก็บสายไฟกองนั้นใต้เคาน์เตอร์
เขานั่งยองๆ อยู่บนพื้น กำลังแกะสายข้อมูลกับสายชาร์จที่พันกันเป็นก้อนๆ อยู่ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาหลายครั้ง