โดยทั่วไปแล้ว ตำรวจมักจะพูดทิ้งท้ายไว้แบบนี้ตอนจบการสอบปากคำ เพื่อให้ทุกคนได้มีโอกาสเสริมข้อมูลใหม่ ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ เพื่อให้สอบสวนและเพิ่มเติมคำให้การได้
แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จริงจังกับเรื่องนี้แบบจริงใจ และเฉิงเจียโยวไม่เพียงแต่ฟังอย่างตั้งใจ แต่ยังทำได้จริงตามที่พูด
พอเขานึกอะไรขึ้นมาเสริมได้ ก็จะโทรศัพท์หาพวกเขาทันที
เด็กคนนี้ดีเกินไปจริง ๆ
เด็กที่ตั้งใจแบบนี้สมควรได้รับการชมเชยอย่างจริงจัง สือหลิงเปิดโหมดชมไม่ยั้ง: “เจียโยว เก่งมากเลย เมื่อวานพี่ตำรวจพูดกับหนูเยอะแยะขนาดนั้น หนูจำได้หมดเลย เก่งจริง ๆ!”
“เบาะแสที่หนูให้มามีประโยชน์มาก อาจจะเป็นการพลิกคดีก็ได้ วันนี้หนูช่วยพวกพี่ไว้มากเลย”
คำชมจากปากสือหลิงไหลออกมาเหมือนไม่ต้องเสียเงิน และเฉิงเจียโยวที่อยู่อีกฝากของสายก็เขินจนพูดไม่ออก แต่ก็ต้องยอมรับว่าในใจเขารู้สึกมีความสุขมาก
จริง ๆ แล้วเมื่อคืนหลังจากกลับบ้านแล้วฝันร้าย เขาก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เพียงแต่ลังเลอยู่นาน จนกระทั่งช่วงสายของวันนี้ถึงได้รวบรวมความกล้าโทรมาบอก
ไม่นึกว่ามันจะมีประโยชน์จริง ๆ ดีมาก ๆ เลย!
หลังจากชมจนพอแล้ว สือหลิงก็กลับมาที่เรื่องสำคัญ “แต่เรายังต้องให้หนูไปที่สำนักงานตำรวจอีกครั้ง พี่ตำรวจจะทำบันทึกเพิ่มเติมให้หนูอีกครั้ง หนูสะดวกมาเมื่อไหร่ล่ะ?”
เฉิงเจียโยวคิดอยู่นิดหน่อยแล้วตอบตกลง: “ได้ครับ วิชาต่อไปของเราคือพลศึกษา งั้นผมนั่งรถกับแม่ไปตอนคาบพลศึกษาก็แล้วกัน”
ได้เบาะแสจากเฉิงเจียโยวมาอย่างนี้ สือหลิงตื่นเต้นมาก