คืนนั้น หลินชูแทบจำไม่ได้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปได้ยังไง
พอถึงเวลาไลบรารีปิด เพื่อนร่วมห้องก็ทยอยกลับกันมาครบ ห้องพักก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที
พอเห็นหลินชูขึ้นเตียงตั้งแต่หัวค่ำ หลายคนก็แปลกใจ
มีคนถามว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า
หลินชูดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคาง ตัวม้วนเข้าหากำแพง บอกแค่ว่าตอนกลางวันไม่ได้นอน ตอนนี้ง่วงมาก
เพื่อนร่วมห้องไม่ได้คิดอะไรเพิ่ม ก็พากันลดเสียงพูดและเสียงล้างหน้าล้างตาให้เบาลงโดยไม่รู้ตัว
หลินชูนอนมองกำแพงอยู่อย่างนั้น ในหัวคิดอะไรฟุ้งซ่านไปสารพัด สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าหลับไปได้ยังไง
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นแต่เช้ามืด
คนอื่นในหอพักยังหลับกันอยู่
หลินชูรีบเก็บข้าวของไปสำนักงานความมั่นคงสาธารณะนครเจียงเฉิง
วันนี้โจวหมิงมีสอบ ไปเป็นเพื่อนเธอไม่ได้ แต่พอคิดว่าสือหลิงจะอยู่เป็นเพื่อน เธอก็รู้สึกกลัวน้อยลงทันที
ตอนนี้หลินชูไม่กล้าไปที่ที่มีคนพลุกพล่านเลย ดังนั้นถึงจะมีรถเมล์สายตรงจากมหาวิทยาลัยไปตำรวจนครเธอก็เหมารถไป
พอถึงหน้าสำนักงานตำรวจนครเจียงเฉิง หลินชูยืนอยู่ใต้บันได กำสายกระเป๋าแน่น ไม่ยอมเดินเข้าไปสักที
ที่ป้อมยามมีคนเดินเข้าออก
ระหว่างที่เธอก้มดูมือถือ ก็มีคนเดินออกมาจากข้างใน
"หลินชูใช่ไหม?"
หลินชูเงยหน้าขึ้น
สือหลิงยืนอยู่บนบันได สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงขายาวสีเข้ม หน้าตาสวยเหมือนในรูป