“จริง ๆ ก็ต้องโทษฉันด้วย ฉันเรียนจบสายวิทยาศาสตร์สุขภาพโดยเฉพาะเภสัชศาสตร์ ก็ถือว่าครึ่ง ๆ กลาง ๆ เกี่ยวกับวงการแพทย์”
“แต่ตอนที่หม่ามั่งเริ่มมีอาการชัก ฉันไม่เคยคิดไปในทิศทางนั้นเลย”
“ต่อมา จนเธออายุห้าขวบ เรารู้สึกว่าเธอดูตอบสนองช้ากว่าเด็กวัยเดียวกัน เราถึงพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ”
“ตอนนั้นก็ตรวจไปหลายอย่าง สุดท้ายถึงได้วินิจฉัยว่าเป็นโรคนี้”
“ที่เราอยู่ที่นี่มันเล็ก เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับโรคทูเบอรัส สเกลอโรซิส (TSC) ที่ไหนกัน”
“แต่หมอบอกว่าอาการของเธอไม่หนักมาก ปกติแค่มีจุดบนใบหน้า แล้วก็ตอบสนองช้ากว่าคนอื่นนิดหน่อย คนภายนอกเลยดูไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ”
“ตอนที่รู้ว่าเป็นโรคนี้ ฉันกับพ่อของเด็กต่างก็สงสารเธอมาก พยายามหาวิธีทำให้เธอมีความสุข”
“ตอนนั้นเราก็ปรึกษากันแล้ว ว่าจะไม่ให้มีลูกอีก เราสองคนจะทุ่มเทเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้เติบโต ดูแลเธอได้แน่นอน”
“แต่เธอจากไปเร็วเกินไปจริง ๆ”
เฉินจี้ตงเห็นเหอจื้อเซี่ยเป็นแบบนี้ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ของเด็กทั้งสองคนรักลูกมาก
ถ้าไม่มีเหตุการณ์นั้น แม้หม่ามั่งจะเป็นโรคหายาก ตอนนี้ก็น่าจะโตขึ้นอย่างปลอดภัยและมีความสุขแล้ว
เมื่อเห็นเฉินจี้ตงถามได้ที่ กู้เยี่ยนถิงจึงถามขึ้นว่า “ตอนนั้นพวกคุณเคยไปทำให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า?”