โจวหมิงคุกเข่าลงบนพื้น
ห้องประชุมเงียบลงในทันที
หลินชูก้มหน้ามองเขา
ผู้ชายคนนี้ เธอรักมานานกว่าสองปี
ตอนนี้ เขาคุกเข่าอยู่ตรงนี้ รูปร่างหน้าตาดูแปลกตานัก ราวกับว่าเธอไม่เคยรู้จักเขาจริง ๆ เลย
นิ้วของหลินชูค่อย ๆ กำแน่น
โจวหมิงเห็นเธอไม่พูด เหมือนเห็นความหวังขึ้นมาอีกนิด เข่าเขยื้อนไปข้างหน้าครึ่งนิ้ว
ตำรวจก้าวเข้ามาจะพยุงเขาขึ้น
แต่โจวหมิงสะบัดมือตำรวจออก ยืนยันจะคุกเข่าอยู่ที่เดิม
“เสี่ยวชู ผมรู้แล้วว่าผิดจริง ๆ”
เสียงเขาก็แหบแห้ง “คุณช่วยพูดกับตำรวจให้ผมหน่อยได้ไหม? ผมจะแก้ไขแน่นอน ผมสาบาน ผมจะไม่คบหากลุ่มคนพวกนั้นอีกแล้ว”
[เธอยังไม่ไป]
[เธอยังยอมเจอฉัน แปลว่ายังมีโอกาส]
[ทำให้เธอใจอ่อนก่อน ทำให้เธอบอกว่าไม่เอาเรื่องก่อน]
หลินชูจ้องตาของโจวหมิง
ตอนนี้น้ำตาและน้ำมูกเขาออกมาหมด ร้องไห้อย่างน่าอับอาย พูดก็รีบร้อน แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยขอโทษอย่างจริงใจเลย
เขาแค่กลัวถูกลงโทษเท่านั้น
ในที่สุดหลินชูก็เอ่ยปาก “โจวหมิง”
โจวหมิงรีบพยักหน้า “ผมอยู่ครับ เสี่ยวชู ผมอยู่นี่”
หลินชูถาม “ตอนนี้คุณกลัวอะไรมากที่สุด?”
โจวหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง
“ผม... ผมกลัวคุณเสียใจ” เขารีบพูด “ผมห่วงว่าคุณจะไม่เอาผม”
[ตอนนี้เธอต้องอ่อนไหวมากแน่ ๆ ฉันต้องเอาใจเธอก่อน]
สือหลิงยืนอยู่ข้างหลินชู จับมือเธอแน่นขึ้น
“คุณกลัวว่าฉันจะไม่เอาคุณ” เธอพูด “แล้วตอนที่คุณถ่ายฉัน ทำไมไม่กลัวว่าฉันจะจากคุณไปล่ะ?”
โจวหมิงอ้าปาก
“ตอนที่คุณส่งคลิปออกไป ทำไมไม่กลัวว่าฉันจะจากคุณไปล่ะ?”
ตาโจวหมิงแดงกว่าเดิม “ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเยอะจริง ๆ”