ฟานลี่จวินถูกสือหลิงถามแบบนี้ ก็จำไม่ได้ค่อนข้างชัดเจนว่ามือของคนสองคนนั้นจับกันอยู่หรือไม่จับกัน
ฟานลี่จวินก็กลัวว่าจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิด จึงได้แต่พูดว่า "พวกคุณถามละเอียดขนาดนี้ ผมก็ไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน"
"ยังไงก็ตาม ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก ถึงแม้จะไม่ได้จับมือกัน ก็คงจะยืนชิดกันมาก แล้วตอนนั้นก็ไม่ไดยินเสียงร้องไห้หรือเสียงอึกทึก เด็กผู้หญิงคนนั้นน่าจะเต็มใจเดินตามไปเอง"
"แล้วมีรายละเอียดอื่นอีกไหม? ผู้ชายคนนั้นตอนนั้นสูงประมาณเท่าไหร่? คุณจำอะไรได้อีกบ้าง?"
ฟานลี่จวินเกาหัวแขน แต่ว่าเวลาผ่านไปนานมากแล้ว เขากลัวว่าพูดผิด จึงได้แต่พูดถึงความทรงจำที่เลือนรางของตัวเอง "ที่ผมจำได้ก็แค่เห็นเป็นเงาด้านหลังเท่านั้นแหละ"
"รูปร่างดูเป็นคนขนาดกลาง ไม่ได้อ้วน"
"ความสูงน่าจะเท่ากับผม ความสูง 1 เมตร 7 น่าจะมีแน่นอน แต่จะสูงเท่าไหร่ผมก็บอกไม่ได้"
"อายุดูไม่น่าจะมาก น่าจะอยู่ในช่วง 40-50 ปี"
ตำรวจหลายนายจดบันทึกเบาะแสที่ฟานลี่จวินพูดออกมาทันที
เห็นตำรวจให้ความสำคัญกับสิ่งที่เขาพูด ฟานลี่จวินก็ยังรู้สึกดีใจนิดหน่อย
"เป็นยังไงบ้าง พวกตำรวจสหาย ข้อมูลที่ผมให้พวกคุณนี่ใช้แก้คดีได้จริงไหม?"
เฉินจี้ตงที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าที่เป็นคนหน้าโหด เขาเดาได้ว่าตอนนี้ในใจสือหลิงคงตัดความเป็นไปได้ที่ฟานลี่จวินจะเป็นคนลงมือทำแล้ว แต่เขาก็ยังต้องทดสอบดูอีกหน่อย
เฉินจี้ตงพูดเสียงเย็นชา "ฟานลี่จวิน ตอนแรกถามว่าเคยไปหรือเปล่ายังพูดอ้อมแอ้ม ตอนนี้ยอมรับแล้ว งั้นคุณจะพิสูจน์ยังไงว่าไม่ใช่คุณที่ฆ่าเด็กคนนั้น?"