ในออฟฟิศเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง
คำพูดของเจี่ยงเจี้ยนหมิงฟังดูสุภาพมาก และท่าทางก็ลดตัวลงต่ำ
มือของรองผู้บัญชาการหวังที่ถือถ้วยชาชะงักไป ความคิดมากมายแล่นผ่านในใจ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอะไรออกมาทันที
พูดตามตรง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สำนักงานตำรวจนครเจียงเฉิงเคยรับคำขอความช่วยเหลืออยู่บ่อยครั้ง แต่คำขอส่วนใหญ่มาจากอำเภอและเมืองภายใต้สังกัดของเจียงเฉิงเอง
แต่หนานโจวไม่เหมือนกัน
หนานโจวกับเจียงเฉิงต่างก็เป็นเมืองระดับภูมิภาคเหมือนกัน
หน่วยงานระดับเดียวกันส่งคนมาเป็นพิเศษถึงที่ นั่งอยู่ในออฟฟิศของเขา พูดจาสุภาพ ขอให้คนของเจียงเฉิงช่วยดูคดีค้างเก่าที่เกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน
นี่เป็นครั้งแรก
ยิ่งไปกว่านั้น หนานโจวยังเป็นเมืองในมณฑลข้างเคียง ถึงขั้นที่กรมจังหวัดเองก็ดูแล้วไม่มีทาง เขากลับคิดจะมาขอความช่วยเหลือจากที่นี่
นี่หมายความว่าอะไร?
หมายความว่าหน่วยสามของเจียงเฉิง อย่างน้อยในคดีนี้ ก็ทำให้คนยอมรับนับถือจริง ๆ
ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้อารมณ์ดีขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ
รองผู้บัญชาการหวังอยากจะหัวเราะ
แต่ถ้ายิ้มออกมาชัดเกินไปในเวลาแบบนี้ ก็ดูไม่เข้าท่า
เขาวางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะรับแขก น้ำเสียงยังคงมั่นคง "หัวหน้าจี่ยง เรื่องนี้ผมเข้าใจความหมายของคุณ"
รองผู้บัญชาการหวังไม่ได้ตอบตกลงทันที "สหายสือหลิงมีสถานะพิเศษ ตอนนี้เป็นที่ปรึกษาพิเศษของสำนักงานเรา จะให้เธอร่วมคดีไหน มีส่วนร่วมมากแค่ไหน ต้องดูตามการจัดวางขององค์กร และต้องดูความสมัครใจของเธอเองด้วย"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงพยักหน้า "ผมเข้าใจ"
แน่นอนว่าเขาเข้าใจ
สือหลิงเก่งขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเป็นคนสำคัญในหน่วยงาน