ชายเสื้อยืดสีดำเดินผ่านสือหลิงไป
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองไม่ได้ใกล้กันมากนัก แต่ก็อยู่ในระยะสองเมตรพอดี
สือหลิงถึงกับได้กลิ่นเหงื่อที่ถูกแดดแผดเผาบนตัวเขา
วินาทีถัดมา เสียงความคิดหนึ่งก็ดังเข้ามาในหูของเธอ
[ไฟไหม้ขนาดนี้ พวกเขาคงไม่รู้ว่าฉันเป็นคนจุดใช่ไหม?]
ฝีเท้าของสือหลิงหยุดชะงักลงทันที
ในชั่วขณะนั้น เสียงรอบข้างทั้งหมดดูเหมือนจะเบาลงไปหนึ่งระดับ
ยังคงมีคนพูดอยู่ไกลๆ
เจ้าหน้าที่ตำรวจข้างเชือกกั้นเขตกำลังเตือนฝูงชนที่มุงดูไม่ให้เบียดเข้าไปข้างใน
แต่ในสมองของสือหลิงเหลือเพียงประโยคนั้นประโยคเดียว
ฉันเป็นคนจุดไฟ
ถ้าประโยคนี้สามารถเปลี่ยนเป็นหลักฐานได้โดยตรง เรื่องก็คงง่ายกว่านี้มาก
แต่เธอไม่สามารถเขียนเสียงความคิดที่ได้ยินลงในบันทึกปากคำได้
สือหลิงยืนอยู่กับที่ ราวกับถูกแดดเผาจนเหม่อลอย หยุดไปหนึ่งหรือสองวินาที
รีบคิดว่าควรทำอย่างไรดี
ชายคนนั้นเดินไปข้างหน้าแล้วสองสามก้าว
เขาหยุดอยู่ด้านนอกเชือกกั้นเขต เงยหน้ามองเข้าไปข้างในเหมือนกับคนที่มุงดูอยู่คนอื่นๆ
จากภายนอก เขาไม่ต่างจากคนอื่นๆ พอปะปนเข้าไปในฝูงชนก็หายไปในไม่ช้า
อายุสามสิบกว่าๆ สวมเสื้อยืดสีดำ มือข้างหนึ่งถือขวดน้ำ หน้าผากมีเหงื่อออกเป็นชั้นเพราะแดด
เขายังบ่นกับคนข้างๆ อีกด้วย