"โรงแรมมีไวไฟที่ไม่เปิดต่อสาธารณะไหม?"
"เอ้อ เรื่องเล็กแบบนี้ฉันไม่ค่อยรู้จริงๆ นะ ปกติฉันให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์จัดการเรื่องพวกนี้หมดเลย"
"ตำรวจสหายก็รู้แหละ ว่าโรงแรมหนึ่งที่เรื่องใหญ่เรื่องเล็กเยอะแยะไปหมด ถ้าฉันต้องจัดการเองทั้งหมดคนเดียว ก็คงไม่ไหว"
[ไวไฟที่อุปกรณ์ใช้ไม่แสดงชื่อ รหัสมีอยู่ในโทรศัพท์สำรองเครื่องนั้นเครื่องเดียว ต่อให้แกะรอยไปถึงเราเตอร์ก็ไม่แน่ว่าจะเข้าไปได้]
"เรื่องเน็ตเนี่ยคุณไม่รู้เลยจริงๆ เหรอ? เรื่องนี้เกี่ยวกับว่าคลิปแอบถ่ายถูกส่งออกไปยังไงนะ"
หานเฉิงเย่สีหน้าลำบากใจ "ตำรวจสหาย พวกเราเป็นพวกบ้านนอก ไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก เปิดโรงแรมก็แค่หาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง จะไปรู้เรื่องเทคโนโลยีไฮเทลแบบนี้ได้ยังไง?"
[คลิปยังไงก็ต้องส่งมาโทรศัพท์ฉันก่อน ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ยังไงฉันก็ต้องได้ชมของดีก่อนเป็นคนแรกแหละ]
ชั่วโมงกว่าต่อจากนั้น ทุกคำถามหานเฉิงเย่ดูจะตอบอย่างจริงจัง ฟังดูก็ให้ความร่วมมือมากทีเดียว
แต่ปากกาที่ผู้การสวีถืออยู่หยุดไปหลายครั้ง พลิกดูบันทึกสอบปากคำทั้งหมด เนื้อหาที่มีประโยชน์จริงๆ แทบไม่มีเลย
ผู้การสวีประกาศพักสิบนาที
เขากับเฉินจี้ตงเดินไปห้องน้ำด้วยกันคนละก้าว
ในห้องน้ำไม่มีคนอื่น ผู้การสวีล้างมือเสร็จก็พูดกับหัวหน้าฉินว่า "คนนี้ลื่นมาก ถามอะไรก็ตอบ แต่ฟังดีๆ แล้วก็เท่ากับไม่ได้พูดอะไรเลย"