“ทำไมเป็นหนังสือขอบคุณจากกรมตำรวจมณฑลเอ็นส่งมา?”
รองผู้บัญชาการหวังเดามานานแล้วว่าเขาจะถามคำถามนี้
ถ้าเป็นแค่หนังสือขอบคุณความร่วมมือจากสำนักงานตำรวจเมืองหนานโจว ผู้บัญชาการเจิ้งคงไม่แปลกใจ
เพราะถึงไม่มีผลงานก็ยังมีความเหนื่อยยาก ส่งคนออกไปช่วยงาน ก็ต้องขอบคุณกันบ้าง
แต่ตอนนี้หัวหนังสือเปลี่ยนเป็นกรมตำรวจมณฑลเอ็น น้ำหนักของหนังสือขอบคุณนี้ก็ต่างกันทันที
นี่แสดงว่าพวกเขาคงทำคุณงามความดีที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ
รองผู้บัญชาการหวังนั่งลงตรงข้ามผู้บัญชาการเจิ้ง แล้วเริ่มพูดด้วยความภาคภูมิใจ “ผมรู้เร็วกว่าท่านครึ่งชั่วโมง”
ผู้บัญชาการเจิ้งก็ตั้งใจฟัง
รองผู้บัญชาการหวังอธิบาย “ผมมีเพื่อนเก่าอยู่ที่กรมตำรวจมณฑลเอ็น วันนี้ตอนเที่ยงเขาโทรหาผม”
พอสายเชื่อมต่อ คำแรกของอีกฝ่ายทำรองผู้บัญชาการหวังถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ
“เหล่าหวัง พวกคุณนครเจียงเฉิงคราวนี้ซ่อนได้ลึกมากนะ”
ตอนนั้นรองผู้บัญชาการหวังยังถือปากกาอยู่ กำลังอ่านเอกสารภายในฉบับหนึ่ง
พอได้ยินคำพูดนี้ ปลายปากกาของเขาก็หยุดนิ่งบนกระดาษ
“ซ่อนอะไรลึก?”
“ยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้อีกเหรอ?”
เพื่อนเก่าหัวเราะในสาย “คนหนุ่มสองคนที่พวกคุณส่งไปหนานโจว คนหนึ่งสือหลิง อีกคนกู้เยี่ยนถิง คดีวางเพลิงถนนสายเก่าเมืองหนานวัน คดีเก่าสิบเจ็ดปีของหลู่เฉิงอาน ล้วนเป็นผลงานของพวกเขาใช่ไหม?”