เจี่ยงเจี้ยนหมิงไม่ได้ถามต่อตามคำสารภาพของเจ้าเฉิงอีก
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเติมเต็มรายละเอียดที่สอดคล้องกับที่เกิดเหตุ ของกลาง และกล้องวงจรปิดให้ครบถ้วน
เขาพลิกบันทึกปากคำไปอีกหน้า แล้วถามคำถามสำคัญหลายข้อต่อ
ตัวอย่างเช่น สายไฟเอามาจากไหน ยืนอยู่ตรงไหนตอนที่รัดคอโจวเจี้ยนกั๋ว หลังโจวเจี้ยนกั๋วล้มลงไปแล้วมีการขยับเขยื้อนอีกหรือไม่ ก่อนที่เจ้าเฉิงจะออกมา เขาแตะต้องสิ่งใดบ้าง ตอนนั้นโทรศัพท์มือถือและนาฬิกาข้อมือวางอยู่ที่ไหน
เจ้าเฉิงพูดไปเรื่อย ๆ อย่างไม่ต่อเนื่องนัก แต่โดยพื้นฐานแล้วสามารถตรงกับสถานการณ์ที่ตำรวจนครหนานโจวทราบดีอยู่แล้ว
เติมกันทีละจุด บันทึกปากคำก็หนาขึ้นเรื่อย ๆ
พอให้เจ้าเฉิงตรวจสอบและเซ็นชื่อในตอนท้าย ข้างนอกก็มืดลงแล้ว
ตอนจับปากกา เจ้าเฉิงมือยังสั่น เขียนชื่อตัวเองได้บิดเบี้ยว
เจี่ยงเจี้ยนหมิงเก็บบันทึกปากคำอย่างดี แล้วเงยหน้ามองเขาครั้งหนึ่ง
"เจ้าเฉิง สิ่งที่คุณพูดวันนี้ เราจะตรวจสอบต่อ"
เจ้าเฉิงก้มหน้า ไม่ตอบ
เขาราวกับถูกสูบพลังออกไปจนหมด เหลือเพียงอกที่ยังคงกระเพื่อมขึ้นลง
พอคนถูกพาตัวออกไป หลายคนก็เดินออกมาจากห้องสอบปากคำ
แสงไฟในทางเดินสว่างกว่าห้องสอบปากคำเล็กน้อย
เจี่ยงเจี้ยนหมิงยืนอยู่หน้าประตู หายใจออกยาว ๆ
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ผ่านวันอันวุ่นวายมาทั้งวัน ใครก็ไม่อาจสบายใจได้
แต่อย่างน้อยคดีของโจวเจี้ยนกั๋วที่ไล่ล่ามานานขนาดนี้ ก็ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
เจี่ยงเจี้ยนหมิงหมุนตัวเดินไปข้างหน้าสือหลิง
เขาพูดอย่างจริงจัง: "ที่ปรึกษาสือ วันนี้ขอบคุณจริง ๆ"
สือหลิงเงยหน้า "หัวหน้าเจี่ยงเกรงใจเกินไป ที่สำคัญคือหลักฐานของคุณทำได้อย่างแน่นหนา"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงส่ายหน้า "หลักฐานเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ผู้ต้องสงสัยจะยอมเปิดปากหรือไม่ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง"