ผู้การสวีถามจบ ถ้อยคำนั้นก็ทิ้งความเงียบไว้ในห้องสอบสวนหลายวินาที
ไหล่ของโจวหมิงเกร็งขึ้นก่อน นิ้วมือกดลงบนขอบกางเกงจนแน่น
เขาจ้องกระดาษพิมพ์บนโต๊ะ ริมฝีปากขยับ กว่าจะเอ่ยออกมาได้ก็กินเวลาอยู่นาน: "ผู้การครับ ประโยคนี้ฟังดูเกินไปหน่อยไหมครับ?"
[สารภาพไม่ได้เด็ดขาด]
[คำว่า แอบถ่าย หนักเกินไป]
[แค่ไม่กี่วินาที ภาพก็ไม่ชัดด้วยซ้ำ เห็นไม่ทันด้วยซ้ำ จะนับเป็นแอบถ่ายได้ยังไง]
ผู้การสวีมองเขา ไม่ได้โต้ตอบอะไร
โจวหมิงรีบพูดต่อ: "ผมยอมรับครับ ว่าวันนั้นผมอาจจะเผลอถ่ายไปบ้าง แต่แค่ครั้งเดียวเอง จริงๆ แค่ไม่กี่วินาที"
[พูดให้น้อยไว้ก่อน]
[พวกเขาไม่รู้หรอกว่าผมถ่ายนานแค่ไหน]
โจวหมิงพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ "แล้วก็ไม่ได้เห็นอะไรชัดๆ ด้วย ผมก็ไม่ได้เอาไปลงเน็ต แค่ส่งในกลุ่มเพื่อนมัธยมเอง มีคนไม่กี่คน เป็นคนที่ผมรู้จักมานานทั้งนั้น ไม่มีทางเอาไปแพร่ต่อหรอก"
ผู้การสวีสีหน้าจริงจังถามขึ้น: "หลินชูรู้ไหมว่านายถ่าย?"
สายตาของโจวหมิงหลบเลื่อนไปมา
[เธอไม่รู้อยู่แล้ว]
[ถ้าบอก เธอต้องโกรธแน่ๆ]
เขาตอบคลุมเครือ: "ผมไม่ได้บอกเธอละเอียด"
ผู้การสวีถามต่อ: "เธอยินยอมให้นายถ่ายไหม?"
โจวหมิงขยับลูกกระเดือก เสียงเบาลง "เราเป็นแฟนกัน ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเยอะ"
ผู้การสวีจ้องหน้าเขา "เธอยินยอมให้นายส่งคลิปให้คนอื่นดูไหม?"
โจวหมิงพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง
[เธอไม่ยินยอมแน่นอน]
[แต่ผมก็บอกแล้วว่าให้อย่าแพร่ต่อ]
[พวกนั้นเป็นพี่น้องผม ดูหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร]