"ตอนแรก ข้าอยากแค่หยิบเงินสักหน่อยจริงๆ"
หลังจากเจ้าเฉิงพูดจบ ร่างกายของเขาก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เจี่ยงเจี้ยนหมิงถาม: "เล่าตั้งแต่ต้น ทำไมถึงไปสนใจโจวเจี้ยนกั๋ว?"
เจ้าเฉิงก้มหน้า เสียงแหบพร่ามาก
"ช่วงนั้นข้า...ไม่มีเงิน ค่าเช่าค้างสองเดือน โทรศัพท์ใกล้จะตัดสัญญาณ บางวันกินข้าวมื้อเดียว ซื้อซาลาเปาสองชิ้น ราดน้ำร้อนแช่กิน"
"ก่อนหน้านี้ข้าก็มีประวัติ เค้าออกมาแล้วไม่มีใครอยากจ้าง ทำงานก่อสร้างก็เคย ส่งอาหารก็เคย ต่อมารถเสีย ยืมเงินก็ไม่มีใครให้"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงถาม: "ไม่คิดจะขอกับทางบ้านบ้างหรือ?"
สีหน้าเจ้าเฉิงแข็งไปครู่หนึ่ง "ขอกับ"
"ขอกับใคร?"
"กับแม่ข้า"
เจ้าเฉิงก้มหน้า "แม่ไม่มีเงิน แม่ใช้ชีวิตด้วยการรับจ้างและเงินเก็บเล็กน้อย ตอนข้าเข้าคุกหลายปี แม่วิ่งเรื่องเอกสาร หาคนถามข่าว ก็ใช้เงินไปไม่น้อยแล้ว"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงมองเขา "แล้วแม่ไม่ให้?"
"ให้อยู่สองสามครั้ง"
เสียงเจ้าเฉิงเบาลงเรื่อยๆ "ทีละสองสามร้อยบาท ต่อมาแม่ก็เอาไม่ออกแล้ว พอโทรไปอีก แม่ก็ร้องไห้ ถามว่าข้าหางานดีๆ ทำได้ไหม อย่าให้แม่เป็นห่วงอีกเลย"
"ข้าฟังแล้วก็รำคาญ ต่อมาข้าก็ไม่โทรอีก"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงถาม: "แล้วนายก็กลับไปขโมยอีก?"
นิ้วเจ้าเฉิงหดเล็กน้อย
เขาไม่กล้าเงยหน้า "ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดจะขโมยของโจวเจี้ยนกั๋ว"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงไม่ปล่อยให้เขาหลบเลี่ยง "แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าบ้านเขาอาจมีเงิน?"
เจ้าเฉิงเงียบไปสองสามวินาที
"ข้าเคยเจอเขามาก่อน"
"ที่ชุมชนเก่าของหน่วยงาน ข้าเคยไปสองสามครั้ง ตรงนั้นตึกเก่า กล้องวงจรปิดน้อย คนที่อยู่ก็อายุเยอะ ตอนแรกข้าแค่อยากดูว่ามีโอกาสไหม งัดบ้านไม่มีคนอยู่ เอาของไปขาย"