อู๋ปินได้ยินว่าโจวหมิงฝันร้ายทั้งคืน สิ่งแรกที่คิดคืออยากจะหัวเราะ
ข่าวนี้มาจากเจ้าหยวน
ตั้งแต่ถูกเรียกไปสอบปากคำที่โรงพัก ตอนนี้ใครก็ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลในกลุ่มเพื่อนมัธยม
เจ้าหยวนส่งข้อความมาหาเขาเป็นการส่วนตัวว่า หลังจากโจวหมิงถูกปล่อยตัวจากการกักขัง เขาฝันร้ายทั้งคืน
ตอนนั้นอู๋ปินกำลังแกะเคสคอมพิวเตอร์ในร้านอยู่ พอเห็นข้อความก็ขมวดคิ้ว
เขาถาม: เป็นอะไรไป?
เจ้าหยวนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: เมื่อคืนโจวหมิงนอนไม่หลับ วันนี้หน้าขาวน่าตกใจ ใครเรียกก็เหมือนไม่ได้ยิน
อู๋ปินอ่านจบ ก็รู้สึกเซ็งในใจ
สมควรแล้ว
เขาวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ แล้วก็ขันสกรูต่อ
ในเคสคอมพิวเตอร์มีฝุ่นเกาะเป็นชั้น เขาใช้ไดร์เป่าลมเป่าออก ฝุ่นปลิวเข้าหน้า ทำให้เขาไอสองที
อู๋ปินขมวดคิ้วดึงหน้ากากขึ้นมาปิดจมูก
แต่ในใจกลับรู้สึกสะใจไม่น้อย
ผู้จัดการโรงแรมตะโกนเรียกจากหลังเคาน์เตอร์ "อู๋ปิน ตรวจแถบความจำโซลิดสเตทเสร็จหรือยัง?"
"เสร็จแล้ว"
อู๋ปินถอดแผงข้างเคสออก น้ำเสียงยังเป็นธรรมชาติ "ไดรฟ์ไม่เสีย เดี๋ยวลงระบบใหม่ก็ใช้ได้"
ผู้จัดการโรงแรมพยักหน้า "ได้ เดี๋ยวไปคุยกับลูกค้าเอง"
อู๋ปินรับคำ "อืม"
ช่วงนี้เขาฝึกงานอยู่ที่ร้านคอมพิวเตอร์แห่งนี้