พูดตามตรง ในช่วงที่เติบโตขึ้นมา เฉิงเจียโยวต้องเคยมีคำบ่นในใจต่อครอบครัวนี้แน่นอน
เขาจะคิดว่า ทำไมตัวเองถึงเติบโตขึ้นมาโดยไม่มีพ่ออยู่เคียงข้าง
และจะคิดว่า ทำไมแม่ของตัวเองถึงไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร แค่เป็นพนักงานบริการเท่านั้น ทำให้เขาถูกหัวเราะเยาะที่โรงเรียน
แน่นอนว่า สิ่งที่เขาโกรธยิ่งกว่าคือ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร แม่ของเขาดูเหมือนจะดึงเรื่องเงินมาเกี่ยวข้องเสมอ
เธอมักจะให้เขามองข้ามความเจ็บปวดตรงหน้า เรียกร้องให้เขาตั้งใจเรียน ก้าวหน้ายิ่งขึ้นไป แต่กลับไม่ยอมฟังเลยว่าเขากำลังเจ็บปวดกับอะไร
ดังนั้น ในอดีต เขาเองก็เคยผิดหวังในตัวเหอหมิน
โดยเฉพาะครั้งนั้นที่เหอหมินลากเขามาที่สำนักงานตำรวจ ความผิดหวังก็ถึงขีดสุด
เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเขาต้องทนอะไรมาบ้าง และไม่สนใจแม้แต่หน้าตาของเขาที่เป็นลูกชาย ปล่อยให้เขาถูกหัวเราะเยาะและถูกชี้หน้าต่อหน้าธารกำนัล
บางที ในตอนนั้น ในมุมที่ซ่อนเร้นที่สุดในใจของเขา อาจเคยคิดว่า ตั้งแต่ที่ตัวเองใช้ชีวิตได้ไม่มีความสุขขนาดนี้ ก็ให้แม่เสียลูกไปซะเลยก็แล้วกัน
แต่เหตุการณ์ต่อมา ก็ทำให้เฉิงเจียโยวค่อย ๆ เปลี่ยนใจ
เขามองเห็นการเปลี่ยนแปลงของเหอหมิน และเห็นความระมัดระวังของเธอ
มีครั้งหนึ่งในระหว่างนั้น เขาไปที่ร้านอาหารที่เหอหมินทำงาน และเห็นภาพการทำงานของแม่
ตอนนั้นเอง เขาก็เริ่มเข้าใจคำพูดของเหอหมินขึ้นมาบ้าง
แม่ของเขาต้องทำงานหนักวันละสิบถึงสิบสองชั่วโมงเพื่อหารายได้เพียงร้อยกว่าหยวน
ตลอดเวลานั้น เธอแทบจะต้องยืน เดินไปเดินมาตลอด และต้องพร้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ตลอดเวลา