“คุณรู้ได้ยังไงว่าเมื่อคืนฉันไม่ได้กลับไป” เจียงไหลมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
หัวใจของเสิ่นสวินกระตุกวูบ เขาจ้องมองดวงตาของเจียงไหลอย่างพินิจพิเคราะห์ อยากรู้ว่าเธอกำลังโกหกอยู่หรือเปล่า
ถ้าเธอกลับไป ก็ต้องเห็นเขากับหลินซูถง...
ถ้าเห็นเข้าจริง ๆ เจียงไหลคงไม่ทำท่าทีแบบนี้ เธอควรจะร้องไห้และตำหนิเขา
เจียงไหลรักเขา เรื่องนี้เขารู้ดีมาตลอด
“คุณไม่ได้กลับไป” เสิ่นสวินตัดสินใจเช่นนั้น
เจียงไหลดูเหมือนจะรู้ว่าเหตุใดเขาถึงมั่นใจเช่นนั้น เพราะเธอไม่ได้บังเอิญเห็นเขากับหลินซูถงนอนด้วยกัน
“ฉันกลับไปตอนเช้านี้” เจียงไหลพูด “ตอนกลับไปคุณไม่อยู่”
“ตอนเช้าเหรอ” เสิ่นสวินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีแล้วที่เธอไม่เห็น ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยดื้อรั้นของเจียงไหล ถ้าเห็นเข้า เธอต้องโวยวายขอหย่าแน่
ถ้าเจียงไหลจากเขาไป ชีวิตของเธอคงลำบากมาก
เขาค่อย ๆ คลายมือออก
เจียงไหลลูบไหล่เบา ๆ
“ผมทำคุณเจ็บหรือเปล่า” เสิ่นสวินถามด้วยความเป็นห่วง
เจียงไหลตอบ “อืม” แล้วพยักหน้าเสริมว่า “นิดหน่อย”
เสิ่นสวินไม่ได้ขอโทษ กลับถามต่อว่า “เมื่อคืนคุณไปที่ไหนมา อยู่กับใคร”
น้ำเสียงของเขาดีกว่าเมื่อครู่นี้มาก
เจียงไหลรู้สึกว่าเขาช่างแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน เดี๋ยวก็เป็นอย่างหนึ่ง เดี๋ยวก็เปลี่ยนไปอีกอย่าง คนที่แปรปรวนไม่ใช่ผู้หญิง แต่เป็นผู้ชายต่างหาก
“คนคนหนึ่ง...” ภาพเคอฉงอิงที่ยิ้มแย้มผุดขึ้นในหัวของเจียงไหล “เพื่อนค่ะ”
“ผู้ชายหรือผู้หญิง” เสิ่นสวินถามย้ำ
เจียงไหลเงยหน้ามองเขา “ผู้หญิง”
“คุณมีเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่” เสิ่นสวินไม่รู้เรื่องนี้เลย เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจียงไหล แต่ช่วงนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองเริ่มอ่านเธอไม่ออก