“ซูถง เธอก็คิดว่าเคอฉงอวี่ดีกว่าฉันหรือ?” เขาถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หลินซูถงไม่เพียงไม่โกรธ กลับยิ้มออกมา เธอยื่นมือไปลูบใบหน้าเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณพูดอะไรเหลวไหลน่ะ? คำนั้นหมายถึงเจียงไหลกับคนอื่นต่างหาก สำหรับฉันแล้ว คุณเป็นผู้ชายที่ดีที่สุด เก่งที่สุด และหล่อที่สุดในโลก นอกจากพ่อแม่กับคุณตาคุณยายแล้ว ก็มีแค่คุณที่ดีกับฉัน คอยสนับสนุนฉันมาตลอด”
เธอโอบกอดเสิ่นสวิน ซุกใบหน้ากับอกเขาแล้วถูไถเบา ๆ
“อาสวิน ฉันไม่ขออะไรมาก ขอแค่ต่อจากนี้อย่าทิ้งฉันไปอีก อยู่ข้างฉันตลอดไป ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเราจะเป็นแบบไหน ฉันก็ยอมรับได้ทั้งนั้น”
“ฉันยอมเสียเปรียบบ้างก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการขอบคุณที่หลายปีมานี้คุณส่งเงินทุนวิจัยมาให้ฉันก็แล้วกัน”
เสิ่นสวินขมวดคิ้ว พลางบีบไหล่เธอแล้วพูดว่า “เธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไร? ที่ฉันให้เงินทุนวิจัยเธอ ก็เพื่อให้เธอทำงานวิจัยได้อย่างสบายใจและมั่นคง อยากให้เธอเดินไปบนเส้นทางความฝันของตัวเองได้ไกลขึ้น ไม่ใช่ให้เธอเอาเรื่องนี้มาเป็นเหตุผลเพื่อ...ยอมเสียเปรียบอยู่ข้างฉัน!”
“อาสวิน คุณเข้าใจผิดแล้ว อยู่ข้างคุณฉันจะเสียเปรียบได้ยังไง?” หลินซูถงเงยหน้ามองเขา “การได้อยู่ข้างคุณมีแต่ความสุขตลอดไป”
“ฉันรักคุณนะ อาสวิน”
คนที่เขาหลงรักมาหลายปี ในที่สุดก็เอ่ยบอกรักในวินาทีนี้ หัวใจของเสิ่นสวินสั่นไหว เขากอดเธอแน่น
เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นร่มด้ามไม้คันหนึ่งแขวนอยู่ตรงโถงทางเข้า
ร่มคันนั้นเจียงไหลซื้อให้ หลังจากรู้ว่าเขาได้เลื่อนตำแหน่ง
ราคากว่าหนึ่งพันหยวน
เจียงไหลเคยพูดกับเขาว่า “ตอนนี้คุณเป็นคุณเสิ่นแห่งสตาร์ยูเทคแล้ว ก็ควรใช้ของที่เหมาะกับฐานะบ้าง จะได้ไม่ถูกคนอื่นดูแคลน”