“ปกติเสิ่นซีไม่ให้เกียรติฉัน ฉันอดทนมาตลอด แต่เธอมาดูหมิ่นเพื่อนของฉัน ฉันทนไม่ได้” เจียงไหลสบตากับแววตำหนิของเสิ่นสวิน โดยไม่มีความกังวลหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย
เธอไม่สนใจอีกแล้ว
หมดใจอย่างสิ้นเชิง
เคอฉงอิงพูดอย่างโมโหว่า “ฉันบอกว่าฉันเป็นน้องสาวของพี่สาวคนสวย น้องสาวของคุณก็ด่าฉันว่าเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการอีกคน คำว่า ‘อีกคน’ หมายความว่ายังไงล่ะ? นั่นแปลว่าปกติเธอก็ด่าพี่สาวคนสวยว่าเป็นเด็กกำพร้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? ทั้งที่พี่สาวคนสวยก็เป็นพี่สะใภ้ของเธอด้วยนะ อ้อ เธอคงไม่ยอมรับหรอก เพราะเธอบอกคนอื่นว่าคุณผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างหากคือคุณนายเสิ่น”
รูม่านตาของเสิ่นสวินหดลง เขาหันไปมองน้องสาวกับหลินซูถง
หลินซูถงรีบอธิบายว่า “ฉันถือบัตรของคุณอยู่ คนในร้านเลยเข้าใจผิด”
พนักงานก็รีบพูดว่า “เข้าใจผิดครับ เข้าใจผิด เป็นความผิดของพวกเราเอง”
พระเจ้า!
ใครจะไปรู้ว่าบัตรหลักของคุณเสิ่นไม่ได้อยู่ในมือภรรยา แต่กลับอยู่ในมือคนรักเสียได้!
ปกติไม่ใช่ว่าจะให้บัตรเสริมกับคนรักกันหรอกหรือ?
พนักงานทั้งหลายต่างก็ปาดเหงื่อด้วยความโล่งอก
เสิ่นสวินพูดว่า “เสี่ยวซี ทำไมเธอถึง...”
“พี่!” เสิ่นซียื่นใบหน้าบวมแดงให้เขาดูอีกครั้ง “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย อีกอย่างเจียงไหลก็เป็นเด็กกำพร้าอยู่แล้ว คนนี้บอกว่าเป็นน้องสาวของเธอ ฉันก็ต้องคิดว่าเป็นเด็กกำพร้าสิ เรื่องจริงพูดไม่ได้หรือไง?”
“ฉันแค่พูดไปตามปาก เจียงไหลก็กลับตบหน้าน้องสาวแท้ ๆ ของพี่เต็มแรง! พี่ หย่ากับเธอเถอะ ฉันไม่อยากให้เธอเป็นพี่สะใภ้!”