พอถึงวันออกเดินทาง เยี่ยซวงตื่นแต่เช้า แล้วตั้งใจแต่งตัวแต่งหน้าอย่างดีเสียหน่อยเป็นครั้งแรก
นางมองดูใบหน้าหงส์สาวที่งดงามอ่อนโยนในกระจกโฉม สายตาคล้อยตามจนลุ่มหลงไปชั่วขณะ จิตใจอดถอนหายใจเสียดายกับชะตากรรมงามแต่ร้ายของหญิงผู้นี้ไม่ได้
ทุกครั้งที่นึกถึงรอยฟกช้ำเขียวคล้ำตามร่างกายของเจ้าของร่างเดิม เยี่ยซวงมักรู้สึกเสมอว่าเหตุการณ์จมน้ำของนางไม่น่าจะเป็นอุบัติเหตุธรรมดาเช่นนั้นง่าย ๆ
การยืมร่างคืนวิญญาณครั้งนี้ เธอไม่มีข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของร่างเดิมชื่ออะไร
แต่ก็ดีไปอย่างนี้เหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมีเรื่องพัวพันกับใคร เป็นการสะดวกสบายสำหรับเธอดี
ด้านนอกประตูมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงเรียก “ซวงซวง เธอเตรียมตัวเสร็จหรือยัง?”
“เดี๋ยวก็ออกไปแล้ว!”
ประตูเปิดออก เห็นเพียงเยี่ยซวงสวมชุดกี่เพ้าสีขาวนวลยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งตัวแผ่กระจายความอ่อนโยนละมุนละไมราวกับสายฝนโปรยปรายในแม่น้ำแยงซีเกียงทางใต้
ฉีเถี่ยจุ้ยยืนนิ่งตะลึงอยู่กับที่ สายตาจับจ้องมองนางไม่กระพริบ นานทีเดียวจึงจะกลับสติได้ “เธอ...”
“เป็นอะไรไป? ไม่สวยงั้นหรือ?” เยี่ยซวงขยิบตาให้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแฝงความซุกซนอยู่เล็กน้อย
“สวย สวยมากเกินไปแล้วต่างหาก” ในดวงตาของฉีเถี่ยจุ้ยเต็มไปด้วยความตะลึงและชื่นชม “วันนี้ได้เห็นซวงซวงเช่นนี้ ข้าถึงได้รู้ว่าอะไรคือรูปโฉมสง่างามกิริยางดงาม สงบนิ่งผ่อนคลาย...”
“พอแล้วพอ ไม่กล้าเทียบกับนางโลผัวินดอก” เยี่ยซวงหัวเราะพลางขัดจังหวะเขา พร้อมกับเตือน “เรายังต้องรีบไปขึ้นรถไฟกันอีกเดี๋ยวจะสายเอานะ”
“อ้อ ใช่ ๆ เรารีบไปสถานีรถไฟกันเถอะ อย่าให้ท่านพุทธเจ้าพวกเขารอนาน”
หน้าประตูสถานีรถไฟเมืองฉางชา
ฉีเถี่ยจุ้ยหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางอย่างหอบแฮ่ก ๆ พอเห็นพวกเขาก็รีบโบกมือทักทายจากที่ไกล ๆ “เอ๊ะ ท่านพุทธเจ้า ท่านรองทั้งสอง! พวกเรามาแล้ว”
เยี่ยซวงเห็นเอ้อเยว่หงได้ในแวบแรก เขาสวมชุดยาวสีเทา แม้สีจะเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจกลบเรือนร่างสูงโปร่งสง่างามของเขาไปได้
เช่นเดียวกับครั้งแรกที่ได้พบเอ้อเยว่หง แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายปี เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอียงเอนสายตาไปทางเขา
สิ่งนี้ทำให้เธอนึกถึงประโยคที่เจ้าอ้วนเคยพูดกับเธอตอนที่พูดถึงหมู่เมฆขึ้นมาได้ คนที่ชอบตั้งแต่วินาทีแรกที่พบนั้น เป็นคนที่ลืมไม่ลงจริง ๆ
เป็นสัญชาตญาณที่แสนจะน่ารำคาญจริง ๆ
“ผู้นี้คงจะเป็นคุณหญิงเยี่ยสินะ” หย่าโถวเอ่ยทักทายกับเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน “ท่านแปดเพียงแต่บอกว่าจะพาหญิงสาวมาด้วยหนึ่งคน แต่ไม่ได้บอกพวกเราเลยว่านางงดงามถึงเพียงนี้”
“ท่านแปด นี่แกไปเรียนรู้เคล็ดวิชาซ่อนงามไว้ในหอทองมาจากเมื่อไหร่กัน?” จางฉีซานที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดแซวเขาอีกคนไม่ได้ “เก็บงำไว้มิดชิดจริง ๆ นะเนี่ย”
ฉีเถี่ยจุ้ยเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยแก้ตัวเบา ๆ “ท่านพุทธเจ้าพูดไปถึงไหนกัน...”
“ที่จริง ข้ากับท่านพุทธเจ้าเคยพบหน้ากันมาครั้งหนึ่งแล้วถึงจะเรียกว่าถูก” เยี่ยซวงกลับเปิดอกกว้าง ไม่ค่อยใส่ใจกับมุกตลกเหล่านี้สักเท่าไร “ไม่ทราบว่าท่านพุทธเจ้ายังจำคำว่า ‘ระวังตัว’ สองคำนี้ได้หรือไม่?”
จางฉีซานนึกขึ้นได้ทันที วันนั้นในโรงงิ้วที่ถูกคนลอบทำร้าย มีหญิงสาวคนหนึ่งเตือนให้เขาระวังเข็มพิษที่อยู่ด้านหลัง
“ไม่น่าแปลกใจที่ข้ารู้สึกว่าพอเห็นหน้าเธอทีไร เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อนที่ไหน” มุมปากของจางฉีซานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงนัย “เพียงแต่ ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่าเธอจะเป็นคนในจวนของท่านแปด”
สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านมา หย่าโถวอดไอไม่ได้สองสามครั้ง “แค็ก ๆ ๆ”
เอ้อเยว่หงเป็นกังวลเล็กน้อย ค่อย ๆ คลุมเสื้อคลุมของตัวเองลงบนตัวนาง “รู้สึกหนาวหรือเปล่า?”
“ข้าไม่เป็นไรหรอกท่านรอง” หย่าโถวยิ้มให้เขาเพื่อให้เขาวางใจ
เอ้อเยว่หงเอ่ยฝากฝังด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณหญิงเยี่ย ต่อไปนี้หย่าโถวของพวกเราคงต้องรบกวนคุณช่วยดูแลด้วยนะ”
“ท่านรองวางใจได้เลย ไม่ต้องเรียกข้าว่าคุณหญิงเยี่ยให้เกรงใจกันนัก ข้าเองชื่อเยี่ยซวง ทุกคนจะเรียกข้าว่าซวงซวงเหมือนท่านแปดก็ได้” นางพูดพลางสังเกตสีหน้าของคนทั้งสองอย่างไม่ให้ใครรู้
เยี่ยซวง ใบไม้แห่งความหนาวเหน็บ
เอ้อเยว่หง เมื่อได้ยินชื่อนี้แล้ว เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ งั้นหรือ?
ท่านรองตอนนี้กำลังเป็นห่วงเป็นใยหย่าโถวอยู่ ย่อมไม่มีเวลามาสนใจสิ่งอื่นใด “เช่นนั้นก็ต้องรบกวนเจ้าด้วยแล้วกัน ซวงซวง”
แต่หย่าโถวที่อยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเพียงชั่ววินาทีหนึ่ง
มีเสียงเรียกมาจากที่ไกล ๆ “ขบวนรถไฟมาแล้ว”
ทุกคนเป็นไปตามแผน ส่งหย่าโถวและเยี่ยซวงขึ้นรถไฟไปปักกิ่งก่อน ส่วนคนที่เหลืออีกสองสามคนก็ขึ้นไปบนขบวนรถไฟที่วิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามอีกขบวนหนึ่ง
เยี่ยซวงพาหย่าโถวหาที่นั่งในตู้โดยสาร จัดการวางสัมภาระให้เรียบร้อย
“ลำบากเจ้าแล้วนะ ซวงซวง”
“ไม่เป็นไร”
บนใบหน้าของหย่าโถวมีแววกังวลบาง ๆ “ก็ต้องโทษร่างกายไม่ดีของข้านี่แหละ ที่ทำให้ทุกคนต้องลำบากเดินทางไกลมาเป็นเพื่อนข้าหายามา เสียแรงไปเปล่า ๆ”
“อย่าคิดแบบนั้นสิ ถ้าเจ้าท้อแท้ขึ้นมาเองล่ะก็ นั่นแหละที่เรียกว่าทำให้ทุกคนผิดหวังจริง ๆ”
“ใช่ ซวงซวงพูดมีเหตุผล ข้าไม่ควรคิดแบบนั้น ต่อให้เพื่อท่านรอง ข้าก็ต้องพยายามอดทนให้ได้ต่อไป”
“หย่าโถว เจ้ากับท่านรองรู้จักกันได้อย่างไรกัน?” เยี่ยซวงแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็น พยายามเบี่ยงประเด็นบทสนทนามาทางนี้
“ข้ากับท่านรองรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ตอนเด็ก ๆ ท่านมักมาที่ร้านบะหมี่บ้านข้าเป็นประจำ เพียงแต่ต่อมาข้าย้ายบ้านออกไป ก็เลยไม่ได้เจอท่านรองอีกเลย จนกระทั่งครั้งนั้น ข้าเกือบถูกคนไม่ดีจับไปขาย โชคดีที่บังเอิญไปเจอท่านรองบนถนน ท่านคิดถึงความสัมพันธ์ในวัยเด็กก็เลยยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตข้าไว้”
เยี่ยซวงย่อมรู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้ว จะว่าไปก็ช่างน่าขันนัก ครั้งนั้นเป็นเธอเองที่ลากเอ้อเยว่หงไปเดินซื้อของตามถนน ถึงได้ทำให้เขาไปพบกับหย่าโถวพอดี
ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนั้น เธอกลับต้องสูญเสียชีวิตเพราะเหตุการณ์นี้
“ได้ยินว่าท่านรองยอมฝ่าฝืนข้อห้ามเพื่อเจ้า เสียเงินทองคำห้าร้อยตำลึงเพื่อไถ่ตัวเจ้ากลับมา”
หย่าโถวดูเหมือนกำลังจมอยู่ในความทรงจำ “ใช่แล้ว”
“แต่ ข้าได้ยินมาว่าครอบครัวนั้นเพิ่งทำพิธีเช่าศพเสร็จได้เพียงสามเดือนเท่านั้น ท่านรองทำแบบนี้ ไม่กลัวเขาจะผูกใจเจ็บแล้วนำภัยมาสู่ตนเองหรือ?”
“เรื่องพวกนี้... ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้” หย่าโถวส่ายหน้า “ท่านรองไม่เคยให้ข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใต้ดินเลย”
เยี่ยซวงเงียบไปครู่หนึ่ง “ท่านรองดีกับเจ้าจริง ๆ นะ”
“ท่านรองดีกับข้าจริง ๆ” ใบหน้าของหย่าโถวเผยแววสุขและเขินอายเล็กน้อย “ซวงซวง ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่งเจ้าจะได้เจอคนที่ดีแบบนี้เหมือนกัน”
เยี่ยซวงส่ายหน้าเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความจนปัญญาบางอย่างในโลกนี้
เอ้อเยว่หงเอ๋ย เอ้อเยว่หง เจ้าเป็นคนแบบไหนกันแน่?
คนที่ยอมฝ่าฝืนข้อห้ามเพื่อหย่าโถวคือเจ้า คนที่เสียเงินทองจำนวนมากซื้อยาก็คือเจ้า
คนที่ทำให้ข้าถูกมัดอยู่คนเดียวในศาลเจ้าที่รกร้างคือเจ้า คนที่เชือดคอปล่อยเลือดข้าอย่างทารุณก็คือเจ้า
เห็นไหมล่ะ พวกเขาต่างพูดกันว่าเจ้า深情 и痴心 หลงใหลและคลั่งไคล้จนเกินเหตุ มีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นที่พูดถึงความไร้น้ำใจของเจ้า
แต่ถึงอย่างนั้นมันจะไปมีประโยชน์อะไร?
ในหมู่พวกเขามีใครบ้างที่รู้จักข้า จำข้าได้?
แม้แต่เจ้าก็ยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เอ้อเยว่หง แม้แต่ตัวเจ้าเองก็ลืมไปแล้วว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อซวงเย่ เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของเจ้า