"บาดแผลของเจ้าต้องรีบฟื้นฟูและพักรักษาตัวเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นอย่าพูดถึงการช่วยเหลือเลย เมื่อถึงทะเลสาบเทียนหลงก็จะกลายเป็นภาระของแม่ทัพใหญ่เท่านั้น เชื่อข้าเถิด ไปกันเถอะ!"
เจียงเป่ยกล่าวอย่างจริงจัง
หยวนเช่ออ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ยิ้มขื่นแล้วพยักหน้า "ได้ ข้าจะเชื่อเจ้า"
เจียงเป่ยโอบหยวนเช่อขึ้นหลังทันที เพลิงเทพแปดกรรมถูกดึงกลับเข้าร่าง ฝ่าเท้ากระแทกพื้น ร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่แผ่นฟ้า พุ่งเข้าสู่ทิศทางของกองพันหวงที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลับสูญไปในขุนเขาและหมู่เมฆอันไกลสุดสายตา
……
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแรกของวันเพิ่งสาดส่อง
เจียงเป่ยแบกหยวนเช่อร่วงลงจากแผ่นฟ้าอย่างรวดเร็ว
เหล่าทหารยามที่ประตูกองทหารเห็นเจียงเป่ยก็รีบออกมาต้อนรับ แต่เมื่อเหลือบเห็นหยวนเช่อบนหลังเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "ท่านทูนนท์หยวน?! ทำไมถึงบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้?!"
"ไปตามหมอทหารเดี๋ยวนี้!"
เจียงเป่ยกล่าวเสียงหนักแน่น
ทหารยามไม่กล้าถ่วงเวลา หันหลังวิ่งไปพร้อมตะโกนว่า "เร็ว! ไปตามหมอทหารเร็ว! ท่านทูนนท์หยวนบาดเจ็บสาหัส!"
เจียงเป่ยแบกหยวนเช่อก้าวรี่ผ่านถนนภายในกองทหาร
ตลอดทางที่พบเจอ เหล่าทหารที่เห็นสภาพของหยวนเช่อต่างสีหน้าเปลี่ยนไปตาม ๆ กัน
ก็เพราะหยวนเช่อนั้นคือหัวหอกแห่งแม่ทัพรองทั้งห้าของกองหวงอี ปกติเปี่ยมด้วยราชศักดิ์อำนาจ เคยเห็นสภาพทรุดโทรมเช่นนี้เมื่อไรกัน
ไม่ช้า ฉีหงก็รู้ข่าวและรีบมาถึง
ทั้งหมดเพิ่งเดินทางกลับจากแม่น้ำจินซง
เมื่อเห็นสภาพเลวร้ายของหยวนเช่อ สีหน้าของฉีหงซีดเผือดทันที ตกใจถาม "ท่านทูนนท์หยวน?! ทำไมถึงบาดเจ็บเช่นนี้?! เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ราชันย์มังกรทองแข็งแกร่งขนาดนั้นจริงหรือ?"
"เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง รักษาบาดแผลก่อน"
เจียงเป่ยไม่รีบอธิบาย
ฉีหงก็ไม่ซักถามเพิ่ม ทั้งสองช่วยกันนำหยวนเช่อเข้าไปในห้องรักษา
หมอทหารมาถึงในเวลาไม่นาน ตรวจดูบาดแผลแล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "กระดูกสะบักแตก ซี่โครงหักสองซี่ อวัยวะภายในก็ถูกกระทบกระเทือน แต่โชคดีที่ไม่ได้กระทบถึงรากฐานของร่าง หากพักฟื้นครึ่งเดือน ท่านทูนนท์หยวนคงฟื้นตัวได้เกือบทั้งหมด"