"ประมุขตระกูล!"
ผู้อาวุโสแห่งตระกูลหวังที่เห็นภาพนี้ ใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี รีบจะดึงหวังเถิงขึ้นจากพื้น
การที่ต้องคุกเข่ากระแทกศีรษะลงกับพื้นสิบครั้งต่อหน้าเจียงเป่ยในสถานการณ์เช่นนี้ นับจากวันนี้ไป ตระกูลหวังจะไม่เหลือหน้าเหลือตาให้เห็นแม้แต่น้อย!
"ทุกคนถอยไป!"
หวังเถิงตะโกนลั่นเสียงดัง
จากนั้นจึงคุกเข่าลงโดยไม่ให้ผู้ใดขัดขวางได้
เหล่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลหวังเห็นดังนั้น ตาแดงก่ำทีละคน ๆ กำหนัดหมัดแน่น จากนั้นจึงจ้องมองเจียงเป่ยอย่างแน่วแน่
พวกเขาล่วงรู้ดีว่า ประมุขตระกูลกระทำเช่นนี้เพื่อความปลอดภัยของทั้งตระกูล สละเกียรติยศของตนจนสิ้นดี เป็นการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่มหึมา!
และทั้งหมดนี้ ก็เพราะหนุ่มน้อยเจียงเป่ยคนนี้ทั้งสิ้น!
ทันทีถัดมา หวังเถิงไม่รอช้า คุกเข่ากระแทกศีรษะลงต่อหน้าเจียงเป่ย!
"ตูม!!"
เสียงทุ้มดังก้องกัมปนาทไปทั่วโถงใหญ่
ตามด้วยครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่...
"ตูม ตูม ตูม!!!"
หวังเถิงคุกเข่ากระแทกศีรษะอย่างคลั่งไคล้ หน้าผากแดงเปื่อย และก็ครบสิบครั้งในเวลาชั่วอันสั้น
เมื่อกระทำครบแล้ว หวังเถิงลุกขึ้นยืนทันที ปราศจากความลังเลแม้แต่นิด สาดสายตาแรงกล้ามองเจียงเป่ยหนึ่งครั้ง จากนั้นก็เดินจากมหาศาลาปฐมเทพไปโดยไม่เหลียวหลัง
"เอ๊ะ... งานมงคลสัมพันธ์ไมตรีที่ดีงาม ทำไมถึงบานปลายได้ถึงเพียงนี้?"
ท่ามกลางฝูงชน มีผู้คนถอนใจเอ่ยปาก
"เรียกว่าบานปลายอย่างไร? ข้าเห็นว่าดีแล้ว! ใครให้หวังเถิงคนนี้ดูถูกนั่นดูถูกนี่ มันก็สมควรแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ก็ยังมีผู้หัวเราะเสียงดัง
"ทุกท่านแยกย้ายกันเถิด! ต่อจากนี้ขอให้ทุกท่านตั้งใจไว้ที่การต่อสู้กับเผ่าโบราณต้องสาป!"
เติ้งชางโบกมือแล้วเอ่ย
บรรดาผู้คนในโถงใหญ่ไม่ลังเล ต่างพากันเดินจากมหาศาลาปฐมเทพ มุ่งสู่ที่พำนักที่มหานครปฐมเทพจัดเตรียมไว้ให้
ส่วนเจียงเป่ยกับเฉินหงเทียนและจินปี้ก็ไม่พำนักนาน พากันเดินออกจากมหาศาลาปฐมเทพเช่นกัน
ชั่ววูบเดียว ภายในโถงใหญ่ก็เหลือเพียงเติ้งชางกับเซวียนอวิ๋นเหวินเทียนเพียงสองคน
"เจียงเป่ยคนนี้... ไม่ธรรมดาเลยนะ ประมุขเห็นว่าอย่างไร?"
เซวียนอวิ๋นเหวินเทียนหันไปถามเติ้งชาง