"ไม่ใช้แม้แต่พลังวิญญาณเลยรึ เจ้าเด็กน้อยนี่โอหังเกินไปแล้ว!"
ชายในฉลององค์สีแดงมองเจียงเป่ยด้วยสีหน้าบูดบึ้ง กล่าวออกมาอย่างเดือดดาล
"ให้ข้าใช้พลังวิญญาณ? ได้ ข้าจะบันดาลใจให้ตามความประสงค์!"
เจียงเป่ยส่งเสียงตวาดเย็นชา ถ้อยคำจบลง ก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว
ร่างพุ่งออกไปดุจศรซึ่งพ้นสายธนู ฟาดหมัดกระแทกออกไปอีกครั้ง
และหมัดนี้ ปกคลุมไปด้วยพลังวิญญาณที่คลั่กลั่นเชี่ยวกราด!
"ฆ่ามัน! พวกเราตระกูลโบราณเทียนเหลยติดกักขังอยู่ในแดนต้องสาปมาช้านาน จะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อยู่หรือ? ถ้าแม้แต่เด็กหนุ่มคนเดียวยังจัดการไม่ได้ เจ้ากับข้าก็ไม่จำเป็นต้องกลับไปอีกแล้ว!"
ชีโหย่วตวาดลั่น ความฆาตเจตนาในแววตาแผ่ซ่านออกมาราวกับมีรูปเป็นร่าง
ชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาพุ่งเร็วยิ่งกว่าใคร บุกเข้าสังหารเจียงเป่ยก่อนเป็นแห่งแรก
แขนกวาดสะบัด พลังวิญญาณรูปร่างดั่งผืนผ้าไหมสีขาวพุ่งแหลกออกจากแขนเสื้อ ฉีกม่านอวกาศ มุ่งตรงเข้าสังหารเจียงเป่ย
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น ก็ชูหมัดต้านทานไปโดยไม่หวั่นเกรง
"ปัง!"
หนึ่งปะทะ บดขยี้ผืนผ้าไหมพลังวิญญาณของชีโหย่ววอดวายอย่างง่ายดาย
ต่อจากนั้น ร่างแลบวูบ เจียงเป่ยด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ปรากฏกายตรงหน้าชีโหย่วทันที โดยไม่ลังเล หมัดหนึ่งกระแทกตรงเข้าใบหน้าชีโหย่ว
"ไม่ดีแล้ว!"
สีหน้าชีโหย่วเปลี่ยนพลัน รีบกางสองแขนกั้นไว้เบื้องหน้า
"ปัง!!!"
"เกรียว!"
หมัดหนึ่งตกลงมา ชีโหย่วได้ยินเพียงเสียงกระดูกสองแขนของตนแตกร้าว
ทันใดนั้น เขาพ่นเลือดออกมาปากเดียว ฝีเท้าถอยหลังพุ่งเร็วออกไป
แต่เจียงเป่ยกลับไม่ลังเลแม้เพียงน้อยนิด ไม่มีทีท่าจะให้จังหวะหอบหายใจแก่ชีโหย่ว ต่อพวกคลั่งไคล้ตระกูลโบราณแดนต้องสาปเหล่านี้ เขาไม่มีวันปรานี!
ร่างของเจียงเป่ยดั่งเงาติดตาม สองหมัดตวาดกระแทกออกไปไม่หยุด หนึ่งทีต่อหนึ่งที กระแทกลงบนร่างของชีโหย่วไม่หยุดหย่อน
"ปังปังปัง!!!"
ชีโหย่วราวกับก้อนแป้งก้อนหนึ่ง ถูกเจียงเป่ยตีส่งไปมา ร่างกายบิดเบี้ยวเสียรูป ไม่มีแม้แต่หน่วยพลังที่จะต้านทาน
"นี่... นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"
ไม่ห่างไปนัก หลิวชิงอยู่ระหว่างฟื้นฟูบาดแผน พลางตื่นตระหนกสุดขีดมองภาพเบื้องหน้า