จูเชิงมองเห็นผู้มาใหม่ชัดเจน ใบหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที ตกตะลึงเอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่ทัพต้วนเฉิง!"
หวงเถาที่นอนอยู่กับพื้นเมื่อเหลือบเห็นร่างนั้น เหมือนคนจมน้ำได้จับฟางกู้ชีพ ตะโกนเสียงแหบแห้งว่า "ท่านแม่ทัพใหญ่... เร็ว... ช่วยข้าด้วย!"
เจียงเป่ยเบิกตาแน่วขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองชายผู้สวมชุดเกราะสีแดง
ต้วนเฉิง
ชื่อนี้เขายังพอมีภาพจำอยู่บ้าง เมื่อครั้งอยู่ในกองทัพแดนดิน หวงเถาคนนี้ก็เป็นแม่ทัพใต้สังกัดของต้วนเฉิง
ส่วนตัวต้วนเฉิงนั้นเอง คือแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพแดนดิน!
ไม่คิดว่าทั้งสองคนนี้จะมาปรากฏตัวถึงที่ศูนย์ใหญ่สำนักว่านเซียงซือ
สายตาของต้วนเฉิงกวาดมองสลับไปมาระหว่างเจียงเป่ยกับหวงเถา ใบหน้าเคร่งเร้น เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "เจียงเป่ย เจ้ากล้าหาญเกินขนาดนี่ ณ ใจกลางศูนย์ใหญ่นี้ กล้าลงมาทำร้ายแม่ทัพแห่งกองทัพแดนดินต่อหน้าสาธารณะ เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นความผิดฐานใด?"
เจียงเป่ยมองต้วนเฉิง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "ฝีมือการกลับกล่าวหาตอบโต้ของพวกเจ้ากองทัพแดนดินนี่ชำนาญจริง ๆ เหมือนยกมาจากกองทัพเสวียนเลย เจ้าจะไม่บอกหรือว่าเรื่องที่หวงเถามาหาเรื่องข้านั้น เจ้าไม่รู้เห็นอะไรเลยสักนิด? แล้วก็บังเอิญเดินทางมาถึงตรงนี้เช่นนี้เลยงั้นหรือ?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของต้วนเฉิงกลับมืดมนถึงที่สุดทันที เปลวตาสาดประกายเย็นเยียบ ตะโกนร้องลั่นว่า "เจ้าบัดซบ! อย่าพูดจาไร้สาระ! แค่ทหารใหม่ตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง คิดว่าฆ่ามังกรชั่วได้หนึ่งตัวแล้วจะคิดว่าตนเป็นเบื้องบนสุดแห่งแผ่นดิน ไม่มีผู้ใดปราบได้อีกงั้นรึ? ที่นี่คือศูนย์ใหญ่ ข้าคือแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพแดนดิน ตำแหน่งของข้าสูงกว่าเจ้าไม่รู้กี่ชั้น!"
ก้าวย่างหนึ่งของเขา แรงกดดันอันกว้างใหญ่เหนือขั้นราชันศักดิ์สิทธิ์พุ่งทะยานมาดุจมีตัวตน บีบอัดเข้าประชิด ตะโกนเสียงดังว่า "แถมอีกไม่ช้า ข้าจะได้เป็นท่านผู้บัญชาใหญ่เสวียนหวง! เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นตำแหน่งเช่นไร? นั่นคือผู้บัญชาใหญ่ผู้ปกครองกองทัพทั้งหมดของกองทัพเสวียนและกองทัพหวง! ตำแหน่งที่เจ้าทั้งชีวิตนี้จะไม่มีวันเอื้อมถึง!"