“เบิ้ม!!!”
หมัดนี้กระแทกลงมา ดีดร่างของหวังเถิงพุ่งทะลุจมลงไปใต้พื้นดินอย่างรุนแรง
แต่ก็ยังไม่จบ
เจียงเป่ยยกสองหมัดต่อเนื่อง ปล่อยหมัดอย่างบ้าคลั่ง หมัดหนึ่งต่อหมัดหนึ่งบดขยี้ลงบนร่างของหวังเถิง เล่นเอาร่างกายเขาบิดเบี้ยว เลือดเนื้อเกือบแหลกลาญสิ้นดี
“นี่…นี่เจียงเป่ยมันเสี่ยวคลั่งชัด ๆ!”
“ช่างน่าสมเพช! หวังเถิงช่างน่าสมเพชเหลือเกิน แท้ ๆ ก็หนึ่งในแปดผู้อาวุโส ประมุขตระกูลพันปี กลับต้องจบชีวิตเช่นนี้ ถูกตีจนแทบไม่มีแม้แต่กำลังต่อต้าน!”
“เจียงเป่ยชัดเจนว่าตั้งใจทำ เพื่อระบายความแค้น ไม่เช่นนั้น หากเขาประสงค์ หมัดเดียวก็พอที่จะปลิดชีพหวังเถิง!”
“แท้จริงไม่คิดมาก่อน เจียงเป่ยอายุเพียงเท่านี้ แต่เล่ห์เหลี่ยมช่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งจริง ๆ!”
……
ผู้คนรอบด้านเห็นเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงซุบซิบกันขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ใครต่อใครที่เห็นภาพนี้ ล้วนต้องทึ่งกลืนไม่ได้กลาย
“เจียงเป่ย เจ้าหยุดมือเสียที!”
เหลียงเสวียนตะโกนเรียกเสียงรี่ ร่างพุ่งกระแทกออกไป พุ่งเข้าสังหารเจียงเป่ยอย่างบ้าคลั่ง
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น ไม่ลังเลอีก หมัดหนึ่งทุบลงอย่างหนักหน่วง กระแทกเข้ากลางกะโหลกของหวังเถิงเต็มแรง
“เบิ้ม!!”
กะโหลกของหวังเถิงแตกกระจาย เลือดสมองกระจายสี่ทิศ!
เช่นนี้แล้ว ผู้ที่เป็นหนึ่งในแปดผู้อาวุโส ประมุขตระกูลพันปี ก็ถึงแก่ความตายโดยสิ้นเชิง!
“ซี๊! ตายแล้ว ตายจริง ๆ!”
“วันนี้ทุกคนได้เห็นฝีมือของเจียงเป่ยกันถ้วนหน้าแล้ว ช่างเป็นคนที่แค้นนิดแก้มิดจริง ๆ!”
“แม้ยังเยาว์ แต่เล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง!”
……
เสียงซุบซิบรอบด้านดังขึ้นอีกครั้ง
“เจียงเป่ย! เจ้าเหยียบคำพูดของข้าพเจ้าไว้ตรงไหน?! เจ้านี่กล้าหาญเกินไปแล้ว!”
เหลียงเสวียนตะโกนโกรธเกรี้ยว สีหน้าบิดเบี้ยวน่าสะพรึง เผยอาดูรซ้ำแล้วซ้ำอีก แวบเดียวก็พุ่งมาถึงใกล้เจียงเป่ย
จากนั้นไม่ลังเลแม้ครึ่งวินาที ฝ่ามือหนึ่งแผ่ออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงยึดหน้าเจียงเป่ย!
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น เพิ่งจะเตรียมออกมือ
ทันใดนั้น——
“แตกสลาย!!”
อาดูรเบื้องหน้าเจียงเป่ยแตกร้าวอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างหนึ่งก้าวออกมาจากภายใน!
มิใช่ผู้ใด นั่นคือเติ้งชาง!
“ปะ…ประมุข?!”