“เจียงเป่ย, เซวียนหยวนเหวินเทียน พวกเจ้ามาจริง ๆ ดีนัก ไม่ได้ทำให้ข้าคนนี้ผิดหวัง”
เหลยจี้เมี่ยนั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งที่สูง จ้องมองเจียงเป่ยกับพวกที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างเยือกเย็นไร้อารมณ์ มุมปากขยับขึ้นเป็นรอยโค้งเย็นชา
“เจ้าหนูนั่นคือเจียงเป่ย? ผู้ที่สังหารเสวี่ยไฉ่?! ดีมาก! กล้ามาก็ยังดี มีน้ำมีเนื้อจริง!”
ชายชราคลุมชุดเลือดข้าง ๆ เหลยจี้เมี่ยกล่าวออกมาพร้อมฆ่าตาที่ปะทุขึ้น สายตาจ้องมั่นที่เจียงเป่ย ความโกรธลุกโชนขึ้นในก้นบึ้งของดวงตา
ชายชราผู้นั้นนามว่าเสวี่ยชิงเทียน เป็นประมุขแห่งเผ่าโบราณเสวี่ยฮุน
ส่วนผู้เข้าถึงภูมิเหวินติ้งอีกสองคน คือประมุขแห่งเผ่าโบราณโยวหมิงนามเฟิงซ่า และประมุขแห่งเผ่าโบราณเป่ยเย่นามลี่อู๋หยา
ล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ชื่อกระฉ่อนมานับสิบปี ผู้เข้าถึงภูมิเหวินติ้งอย่างแท้จริง
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างของพวกเขายังถูกพันธนาการต้องสาปที่เทพเพลิงทิ้งไว้ในอดีตรั้งเอาไว้ คงนานมาแล้วที่พวกเขาพุ่งทลายดินแดนต้องสาปออกมา เหยียบย่ำแดนเทพทั้งมวล และครองระบบดาวตงเสวียนเสียแล้ว!
สายตาของทั้งหมดจับจ่ออยู่ที่เจียงเป่ยและเซวียนหยวนเหวินเทียน โดยเฉพาะเจียงเป่ย
เพราะผู้อาวุโสสองของหลายเผ่าพันธุ์ของพวกเขา ก็ล้วนตายด้วยมือของเจียงเป่ยเช่นกัน!
“พันธมิตรเทพโบราณของพวกเจ้าก่อนหน้านี้ พูดตรง ๆ พวกเราหลายเผ่าโบราณก็ไม่เคยเอาจริงเอาจังเลยสักนิด ถือเสียว่าเป็นแค่เรื่องไร้สาระ! ที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเจ้าก็แค่เซวียนหยวนเหวินเทียนผู้ถึงจุดสูงสุดของภูมิประมุข ภูมิประมุขจุดสูงสุด ถ้าไม่ถูกพันธนาการของเจ้าเฒ่าเทพเพลิงนั่นรั้งเอาไว้ ส่งใครสักคนออกไปก็สังหารมันได้! แต่คำนวณพันครั้งหมื่นครั้ง ก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีตัวแปรอย่างเจียงเป่ยเจ้าขึ้นมา!”