“อะไรนะ? ออกโจมตีก่อน? เจียงเป่ย อย่าได้หุนหันโพล้งเพล้ง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้เข้มแข็งระดับใดที่ประจำการอยู่ ณ ฐานที่มั่นของตระกูลโบราณเทียนเหลยไม่ไกลจากภูเขาคุนหลุนของพวกเรา?”
ต้วนเยว่ได้ยินถ้อยคำของเจียงเป่ย ใบหน้าเปลี่ยนสี รีบเอ่ยถามทันที
“โอ? เป็นพลังขนาดไหน?”
เจียงเป่ยถาม
“จอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่!”
ต้วนเยว่กล่าวอย่างจริงจังยิ่ง
“อะไรนะ? จอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่?!”
คำนี้ดังขึ้น ใบหน้าของหลิวชิงกับพวกเปลี่ยนสีทันที
“เพียงฐานที่มั่นหนึ่งแห่งเท่านั้น กลับมีผู้เข้มแข็งระดับจอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่ประจำอยู่ รากฐานของตระกูลโบราณเทียนเหลยนี่แข็งแกร่งเกินคาดเสียแล้ว!”
หยวนเจิ้งกล่าวด้วยความหวาดหวั่นยังค้างคาใจ
“ก็จริง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เข้มแข็งขั้นสูงสุดตัวจริงของตระกูลโบราณต้องสาปเหล่านี้ยังถูกกักขังอยู่ในดินแดนต้องสาป นั่นต่างหากที่น่าสยองยิ่งกว่า!”
ต้วนเยว่กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดประมาณ
“จอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่หรือ? ข้ากำลังจะสังหารจอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่พอดี! ออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลย! ประมุขสำนักต้วน เจ้าสำนักหยวน รบกวนทั้งสองช่วยประจำนครใหญ่เทียนหยางไว้ พวกเราไปแล้วก็จะกลับ!”
เจียงเป่ยกล่าว
“อะไรนะ?!”
เมื่อได้ยินว่าเจียงเป่ยเด็ดขาดราบคาบเช่นนี้ ใบหน้าของต้วนเยว่ หลิวชิง และพวกเปลี่ยนสีทันที ราวกับได้ยินสิ่งที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง
“เจียงเป่ย อย่าได้หุนหันเลย! จอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่มิใช่เรื่องเล่น!”
ใบหน้าของต้วนเยว่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
“จอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นใหญ่เพียงหนึ่งเท่านั้น ยังไม่คุ้มที่ข้าจะหุนหันพล่าน ประมุขต้วนคุ้นเคยกับตำแหน่งที่ตั้งดี ขอให้นำทางพวกเราด้วย”
เจียงเป่ยมองต้วนเยว่กล่าว
“นี่… ก็ได้”
ต้วนเยว่พยักหน้า
ทันใดนั้นเจียงเป่ยก็มองไปยังจินปี้ กล่าวว่า “จินปี้ เจ้าออกเดินทางไปกับข้า และนำทหารหฤทัยของตระกูลมังกรโบราณเซิงหวงมาด้วยส่วนหนึ่ง ส่วนคนที่เหลือทั้งปวงจงประจำนครใหญ่เทียนหยาง”
“รับทราบ พี่ใหญ่!”
จินปี้พยักหน้าหนัก
“ไป ออกเดินทาง!”
จากนั้นเจียงเป่ยมิได้ลังเลแม้แต่น้อย ร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า
ต้วนเยว่เห็นดังนั้น ก็มิได้ชักช้า นำคนของภูเขาคุนหลุนพุ่งตามไปทันที