“คำราม!!”
ปีศาจหมาป่าเทียนหัวส่งเสียงคำรามอันเจ็บปวดออกมาอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความเกลียดชัง เขาคำรามใส่เจียงเป่ยว่า “เจ้ากล้าฆ่าข้า…พ่อ…พ่อจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่! พ่อกำลังปิดประตูบำเพ็ญอยู่ เมื่อออกจากประตูบำเพ็ญ จะทุบกระดูกของเจ้าทีละท่อนจนหมดสิ้น! ปล่อยข้าไป! เร็ว!!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเจียงเป่ยกลับเย็นเยียบฉับพลัน ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกเท้าขึ้นกระแทกลงอย่างรุนแรง
“ปัง!!”
ศีรษะของปีศาจหมาป่าเทียนหัวถูกเหยียบแตกกระจายต่อหน้าต่อตา
เจียงเป่ยเคยเห็นคนไม่กลัวตายมานับไม่ถ้วน แต่ยังไม่เคยเห็นใครไม่กลัวตายถึงเพียงนี้ ศีรษะถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าแล้ว ยังกล้าเปิดปากข่มขู่เขาอีก
“ตาย…ตายแล้วงั้นรึ? ตายง่าย ๆ แบบนี้เลย?!”
ฟางซิ่นกับสือเฟยที่อยู่ห่างออกไปกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
แท้จริงแล้วเมื่อครู่พวกเขาแค่อยากให้เจียงเป่ยขวางปีศาจหมาป่าเทียนหัวเอาไว้เท่านั้น
เพราะเช่นนั้นทั้งสองจะได้ลงมือ สามคนร่วมมือกัน ย่อมสามารถกักขังปีศาจหมาป่าเทียนหัวไว้ได้อย่างแน่นอน
แต่ไม่คิดว่าแค่ให้เจียงเป่ยขวางเอาไว้ กลับสังหารปีศาจหมาป่าเทียนหัวได้ในพริบตา!
พลังระดับนี้…ช่างน่าเกรงขามเกินคาดเสียจริง
สวีจื่อจิ้น ลู่เจิ้งชู รวมถึงหยางจื้อกับหานเฟิงที่อยู่ห่างออกไป ก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน
พลังของเจียงเป่ยเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของพวกเขา
ไม่มีใครเคยคิดว่าพลังของเจียงเป่ยจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แม้แต่บุตรชายคนโตของราชาเสือเพลิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สำเร็จครึ่งก้าวมหาอริยะ ก็ยังเปราะบางราวกระดาษในมือของเขา
ทุกคนเงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิง ไม่กล้ามีความคิดร้ายต่อเจียงเป่ยอีกต่อไป มิฉะนั้นก่อนที่เจียงเป่ยจะตาย พวกเขาคงสิ้นชีพไปก่อนแล้ว
จากนั้น ฟางซิ่นกับสือเฟยไม่ลังเล ร่างพุ่งผ่านมาปรากฏต่อหน้าเจียงเป่ย ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายแห่งความปลาบปลื้มและความเคารพนับถือ
“เจียงเป่ย เจ้านี่มันเหลือเกินจริง ๆ ปีศาจหมาป่าเทียนหัวผู้สำเร็จครึ่งก้าวมหาอริยะ กลับถูกเจ้าฆ่าได้ง่ายดายเช่นนี้! เทียบกับพวกเราแล้ว เจ้าต่างหากที่เหมาะเป็นผู้จัดการกิจ!”
ฟางซิ่นพูดพลางยิ้ม ถ้อยคำเต็มไปด้วยคำชมโดยไม่ปิดบัง