ท่ามกลางเหล่ายามสองนาย คนฝั่งซ้ายกำลังกวาดสายตามองเจียงเป่ยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เห็นว่าอีกฝ่ายอายุยังน้อยนัก จึงพูดไม่ให้เกียรติว่า "ท่านเป็นกระไรกัน ถึงจะมีสิทธิ์เข้าพบเจ้าเมืองของพวกเรา? ที่นี่คือที่ว่าการอันเป็นสถานที่สำคัญ ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาอวดอำนาจ! รีบไปเสีย! มิฉะนั้นอย่าโทษพวกเราที่ไม่ให้หน้า!"
เจียงเป่ยไม่เสียเวลากับคำพูดไร้สาระ แค่เปล่งเสียงต่ำว่า "เร็ว!"
"ตูม!!"
วินาทีที่คำตอบจบลง แรงกดดันอันดุร้ายรุนแรงยิ่งกว่าก็ปล่อยออกมาจากรอบกายของเขาทันที ใบหน้าของยามทั้งสองซีดเผือด ขาทั้งสองอ่อนแรง ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกัน ทั้งกายสั่นเทิ้ม แม้แต่การหายใจยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก
"ขะ...ข้าไปกราบทูลเดี๋ยวนี้!"
ยามคนหนึ่งไม่กล้าผัดผ่อนอีกต่อไป คลานกลิ้งตกตะลุมบอกพุ่งเข้าไปในสำนักงาน
ส่วนอีกคนนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น แม้แต่จะยกหัวขึ้นก็ไม่กล้า
ไม่นานนัก ยามที่เข้าไปกราบทูลก็วิ่งกลับออกมา พูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ท่าน...ท่านผู้เฒ่า เจ้าเมืองมีรับสั่งให้ท่านเข้าไปครับ"
เจียงเป่ยคืนแรงกดดันกลับเข้าสู่ร่าง ก้าวย่างข้ามธรณีประตู ตรงเข้าสู่โถงใหญ่
โถงใหญ่แห่งสำนักงานเจ้าเมืองกว่างอู่กว้างขวางยิ่ง ตรงกลางแขวนป้ายไม้จารึกไว้ว่า"กระจกแจ้งประจักษ์"
ด้านล่างเป็นโต๊ะทำการไม้แดง บนโต๊ะวางไม้ตีเสียง ที่ตั้งพู่กัน และเอกสารราชการอีกหลายม้วน
ชายวัยกลางคนนุ่งครุยสีเขียวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำการ ใบหน้าค่อนข้างอ้วน ดวงตาเล็กกำลังหรี่มองจ้องเจียงเป่ยที่ก้าวเข้ามา
ข้างกายยังมีที่ปรึกษาปากแหลมแก้มตอมยืนอยู่ ในมือกำพัดพับไว้ หรี่ตามองคนด้วยแววเย้ยหยัน
เมื่อเจ้าเมืองเห็นคนที่ก้าวเข้ามาเป็นเพียงหนุ่มน้อยวัยยี่สิบต้น ๆ ความระแวงและความจริงจังในใบหน้าก็จางหายไปเกือบทั้งหมด หวนกลับเป็นท่าทางเย่อหยิ่งไม่ใส่ใจ
เขาพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน หยิบถ้วยชาข้างมือจิบหนึ่งคำ จึงเอ่ยถาม "ท่านเป็นผู้ใด? เข้าสำนักงานของข้าเพื่อการใด?"