กาลเวลาผ่านไป ก็ถึงวันรุ่งขึ้น
การศึกชิงบัลลังก์ซึ่งจัดขึ้นคราวสามปีต่อหนึ่งครั้ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคืองานอันยิ่งใหญ่ที่สุดของสำนักหลงเยียนเทียนทั้งสำนัก
ศิษย์แห่งสำนักหลงเยียนเทียนส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในภูมิเหวินติ้ง และการศึกชิงบัลลังก์นี้ก็มีเพียงผู้ที่อยู่ในภูมิเหวินติ้งเท่านั้นที่เข้าร่วมได้ จึงนับเป็นการประลองระหว่างศิษย์ด้วยกันเอง
แต่แรกอรุณของเช้าวันนี้ ทั้งสำนักก็เริ่มคึกคักขึ้นมา ความครึกครื้นถึงขีดสุด เสียงอื้ออึงก้องกัมปนาทไปทั่วทุกสารทิศของสำนัก
"การศึกชิงบัลลังก์คราวสามปีครั้งหนึ่งในที่สุดก็มาถึงอีกแล้ว!"
"ใช่แล้ว ไม่รู้ปีนี้สิบอันดับแรกจะเป็นใครกันนะ!"
"ได้ยินมาว่าครั้งนี้รางวัลตั้งไว้ฟูมฟายเป็นพิเศษ! โดยเฉพาะอันดับหนึ่ง ช่างน่าตื่นตาน่าตื่นใจเหลือเกิน ปีนี้จะเกิดประกายไฟอันวิเศษแบบไหนกันนะ!"
"ไปกันไปกัน รีบไปที่สนามประลอง ช้าก็ไม่มีที่นั่งแล้วนะ!"
……
เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นไม่ขาดสาย ส่งเสียงสลับกันไปมาทั่วบริเวณ
ฝั่งตรงข้าม ณ ลานบ้านหลังหนึ่ง เจียงเป่ยกับเฉินซานมู่ต่างเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เช้ามืดแล้ว
"พี่ใหญ่ ไปกันเถอะ!"
เฉินซานมู่กล่าวกับเจียงเป่ย
"อืม"
เจียงเป่ยพยักหน้า จากนั้นจึงพาเฉินซานมู่เดินทางไปยังสนามประลองของการศึกชิงบัลลังก์
ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาได้ฟื้นฟูสภาพตนเองจนกลับสู่จุดสูงสุดอย่างสมบูรณ์
บาดเจ็บก็หายสนิทแล้วเช่นกัน
จะขจัดตราพิโรธสวรรค์อันยุ่งยากนี้ออกไปได้หรือไม่ จะมีชีวิตรอดหรือไม่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการประลองในวันนี้!
"ซานมู่ การศึกชิงบัลลังก์นี้เค้าละเป็นยังไงกันแน่?"
ระหว่างเดินทาง เจียงเป่ยถามไปพร้อมกัน
"เรื่องนี้...ผมก็ไม่แน่ใจ กฎการประลองแต่ละครั้งดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง ต้องรอไปถึงที่นั่น ให้อาจารย์ผู้อาวุโสประกาศเองก่อนถึงจะทราบ"
เฉินซานมู่อธิบาย
"อ๋อ งั้นเหรอ"
เจียงเป่ยพยักหน้า แล้วก็ไม่คิดมากต่อ
จากนั้นทั้งสองเดินทางไปอีกระยะหนึ่ง ในที่สุดก็มาถึงสนามประลอง
สนามแห่งนี้มีลักษณะคล้ายลานประลองสัตว์ โดยรอบสนามเป็นที่นั่งผู้ชม ตรงกลางเป็นเนินโล่งกว้างขวางมหึมา