ได้ยินถ้อยคำของโม่ชางเฉิน เฉินซานมู่ร่างสั่นสะท้าน ก้มหน้าอดมองหลู่เฟิงแวบหนึ่งไม่ได้ แล้วพบว่าสายตาของอีกฝ่ายก็กำลังจับจ้องตนอย่างดุดันเช่นกัน ความหมายของการข่มขู่ชัดเจนราวกับเห็นได้ด้วยตา
จากนั้นเฉินซานมู่รีบอธิบายว่า “ศิษย์...ศิษย์กระ...กราบท่านอาจารย์ เรื่อง...เรื่องนี้เกิดขึ้นขณะที่ศิษย์ลงมือเก็บสมุนไพรอยู่ในภูเขา ศิษย์ไปปะทะกับสัตว์วิญญาณในภูมิเหวินติ้งโดยบังเอิญ แทบเสียชีวิตเสียแล้ว”
“งั้นเจ้าก็ไม่ได้เก็บสมุนไพรกลับมาแม้แต่ต้นเดียว?!”
โม่ชางเฉินขมวดคิ้ว ใบหน้าปรากฏร่องรอยแห่งความไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “เฉินซานมู่ แม้เจ้าจะประสบการโจมตีจากสัตว์วิญญาณ แต่นี่ก็คือส่วนหนึ่งของภารกิจ เจ้าเก็บสมุนไพรไม่ได้ ทำได้ไม่ถึงเกณฑ์ ก็ควรต้องรับโทษ เข้าใจหรือไม่?”
เฉินซานมู่รีบกล่าวว่า “ศิษย์เข้าใจ ขอท่านอาจารย์ลงโทษ!”
“เอา ‘ไม้อู่กัว’ ของข้ามา”
โม่ชางเฉินเอ่ยขึ้น
“รับทราบ!”
ศิษย์พี่ใหญ่หลินหยาพยักหน้าทันที แล้วรีบเดินไปยังด้านข้าง นำไม้เท้าหนึ่งอันมา แล้วส่งมอบอย่างเคารพนบนอบให้แก่มือของโม่ชางเฉิน
ไม้อู่กัวนี้สร้างจากวัสดุพิเศษ เมื่อฟาดลงที่ฝ่ามือ ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือกลับเบาบางที่สุด ความเจ็บปวดที่แท้จริงอยู่ภายในร่างกาย ในอวัยวะภายในทั้งหมด ล้วนต้องถูกพลังของไม้อู่กัวทำลายผ่านไปหนึ่งรอบ ทรมานสุดจะหาที่บรรยาย
เพราะในสายตาของเหล่าศิษย์แห่งศาลาปรุงยา ไม้อู่กัวนี่ช่างยังเลวร้ายกว่าบทลงโทษอันโหดร้ายของศาลาโทษเสียอีก
“ยื่นมือออกมา!”
โม่ชางเฉินกล่าวกับเฉินซานมู่
เฉินซานมู่เห็นดังนั้น กัดฟันแน่น อดทนต่อความเจ็บปวดจากบาดแผล ยื่นฝ่ามือออกไปอย่างสั่นเทิ้ม
ขณะนั้น ในหมู่เหล่าศิษย์ด้านล่าง ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งอดทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่เฉินบาดเจ็บจนถึงขนาดนี้แล้ว หรือจะเลื่อนการลงโทษไปวันหลัง?”
“กฎคือกฎ! หรือว่าเจ้าจะอาสาลงโทษแทนเขา?”
โม่ชางเฉินขมวดคิ้วแน่น มองไปยังศิษย์ใหม่ผู้นั้น
ศิษย์นั้นใจเย็นวาบ ไม่กล้าพูดอีกต่อไป
จากนั้นโม่ชางเฉินก็ไม่ลังเลอีก ถือไม้อู่กัวยกขึ้นสูง แล้วฟาดลงยังฝ่ามือของเฉินซานมู่!
“ปาบ!”