ชั่วขณะถัดมา ลู่เฟิงจะยังกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร
เขาหันหลังวิ่งหนีทันที ไม่กล้าลังเลแม้ครึ่งวินาที
ฝีมือของเขาโดยธรรมชาติก็ใกล้เคียงหลิวคุนอยู่แล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาถูกไม้โทษตีมาทั้ง 80 ครั้ง ยังแบกบาดแผลติดตัวมา
แม้แต่หลิวคุนยังไม่ใช่คู่มือของคนคนนี้
แล้วเขาจะไปเป็นคู่มือได้อีกอย่างไร?
เมื่อเห็นลู่เฟิงหันหลังหนี เจียงเป่ยเบิกตาเย็นเยียบ ยันหลิวคุนที่อยู่เบื้องหน้าเหวี่ยงกระเด็นออกไปเหมือนเตะลูกบอล แล้วร่างของหลิวคุนก็พุ่งชนเข้ากับลู่เฟิงอย่างแรง!
“เปรี้ยง!”
“เอ๊ก!”
ลู่เฟิงส่งเสียงร้องลั่น ถูกชนล้มคว่ำลงพื้นโดยตรง
ชั่วขณะถัดมา ร่างเจียงเป่ยสั่นไหว แล้วปรากฏตัวตรงหน้าลู่เฟิงทันที เหยียบเท้าหนึ่งข้างลงบนศีรษะของอีกฝ่าย บีบหน้าของมันลงกับพื้นอย่างทารุณ ไม่เว้นความปรานีแม้น้อย!
เฉินซานมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็ตาค้างจนสติลอย!
แท้จริงเขายังเป็นห่วงเจียงเป่ยอยู่ ที่ว่าร่างกายยังแบกบาดแผลสาหัส แต่ไม่คิดเลยว่าฝีมือจะน่าสะพรึงถึงเพียงนี้!
ผู้บำเพ็ญเหวินติ้งขั้นเล็กระดับเดียวกันย่อมไม่ใช่คู่มือของเขา!
บัดนี้ แม้แต่ลู่เฟิงยังถูกเจียงเป่ยเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า!
ลู่เฟิงอาศัยพี่ใหญ่ทั้งสองคน ทำตัวกร่างข่มเหงสุดขีดทั่วทั้งหอหลอมยา แม้มองไปทั้งสำนักมังกรเพลิงเทียนก็ไม่มีผู้ใดกล้ายั่วยุเขา
เมื่อไรที่มีใครกล้ากระทำเขาแบบนี้ กดศีรษะของเขาลงกับพื้นแบบนี้?
เจียงเป่ยเป็นคนแรกอย่างไม่ต้องสงสัย!
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่เฟิงเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตาเป็นชีวิต การกระทำแบบนี้ พูดไม่เกินจริงว่ายิ่งกว่าการฆ่าลู่เฟิงซะอีก!
“พี่เจียงเขา... น่าอัศจรรย์เกินคาด!”
เฉินซานมู่กลืนน้ำลายลงคอ
ในเวลาเดียวกัน เรื่องวุ่นวายที่นี่ก็ดึงดูดเหล่าศิษย์หอหลอมยาที่พำนักอยู่ในลานต่าง ๆ ทั้งสี่ทิศให้เดินทางมาชุมนุม
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนล้วนตาโต ไม่อาจเชื่อสายตา
“นั่น... นั่นมันเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงทำร้ายกัน?!”
“คนนั้นใคร? ที่นอนอยู่บนพื้นนั่นใคร? ลู่เฟิงกับหลิวคุน?!”
“ตาข้าไม่ได้เห็นผิดหรอกนะ? ลู่เฟิงถูกคนเหยียบอยู่บนพื้น? ฮึ! ใครกันที่กล้าหาญถึงเพียงนี้? บ้าไปแล้ว!”