จินปี้ลุกขึ้นยืน พลังอากาศรอบกายกลับเกร่งกล้ายิ่งกว่าเมื่อก่อนหน้า
มุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย หันไปกล่าวกับเจียงเป่ยว่า "พี่ใหญ่ ข้าฝ่าฟันขั้นภูมิสำเร็จแล้ว! รู้สึกได้ว่าแข็งแกร่งขึ้นอีกมาก!"
"ต่อยมือหนึ่งให้ข้าดูสิ"
เจียงเป่ยกล่าว
"ได้!"
จินปี้พยักหน้า ไม่ลังเล ห้านิ้วบีบกระชับเป็นหมัด ถีบหมัดออกไปข้างหน้าอย่างดุดัน!
"บึม!!!"
เสียงระเบิดกึกก้องระเบิดออกมาในพริบตา มิดฟ้าข้างหน้าถูกหมัดหนึ่งของเขาเจาะทะลวง สะเก็ดมิดฟ้ากระจายรี่ไปทั่ว
"ไม่เลว! พลังของหมัดเจ้าเลยล้ำขั้นสูงสุดของภูมิผู้ครองทั่วไปมาแล้ว ในภูมิผู้ครองนี้ คงเรียกได้ว่าไร้ผู้เสมอ!"
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น จึงเปล่งเสียงชื่นชม
ครั้งนี้ ไม่เพียงพลังของเขาที่พุ่งทะยาน จินปี้ก็ได้ก้าวข้ามขึ้นมาเช่นกัน
สถานการณ์ที่แทบไม่เหลือความหวัง แทบจะกลับขั้วได้ในชั่ววูบวาบ!
"ไปกันเถิด ถึงเวลากลับแล้ว! การปิดประตูบำเพ็ญเสียเวลาไปบ้าง เราต้องรีบกลับโดยเร็ว!"
เจียงเป่ยกล่าว แล้วทั้งเขาและจินปี้ก็ไม่ลังเล ร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า มุ่งหน้าสู่นครมหาเทพด้วยความเร็วสูงสุด
……
วันรุ่งขึ้น ยามเช้า
นครมหาเทพ
"ทำไมเจียงเป่ยพวกนั้นยังไม่กลับมาสักที?"
ภายในมหาศาลาเทพแห่งพันธมิตรเทพโบราณ เฟิงเซียนเดินไปมาอยู่กลางศาลา กระวนกระวายใจยิ่งนัก
ส่วนเซวียนหยวนเหวินเทียน ตลอดจนเฟินเทียนจิ้น เซียวติ่ง จางหลิง และเฉินหงเทียน ก็นั่งอยู่บนที่นั่งของตน สีหน้าหนักอึ้งยิ่ง
ทุกคนอยู่ที่นี่มาทั้งคืนโดยไม่จากไป ก็เพื่อรอการกลับมาของเจียงเป่ย
แต่พลบค่ำไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ใกล้ถึงเวลาคำนัดหมายที่ยอดเขาเยโต่ว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงเป่ยและจินปี้
ทุกคนย่อมใจร้อนรนเป็นไฟกลางใจ
"รองประมุข เราควรทำอย่างไรดี? อีกไม่นานก็ถึงเที่ยงวันแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงเป่ยพวกนั้น หากพ้นเวลาไป เหลยเจี๋ยอวิ๋นพวกนั้นฆ่าคนไปคนหนึ่งทุกๆ หนึ่งเค่อนะ!"
เฟินเทียนจิ้นกล่าวด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"รออีกหน่อยเถิด เชื่อในตัวเจียงเป่ยและจินปี้ พวกเขาต้องกลับมาแน่นอน! หากไม่ได้จริงก็ไม่มีทางเลือก พวกเราไปก่อนเองก็ยังได้!"