“กู่ร้องกึกก้อง!!”
ดอกบัวเพลิงที่ก่อตัวจากเปลวเทวะเจ็ดกรรม หลังจากที่เจียงเป่ยฝ่าภูมิขึ้นถึงจอมสูงสุดแห่งฟ้าขั้นเล็กแล้ว ก็ได้ก้าวข้ามขึ้นอีกไม่น้อย
อำนาจแห่งเปลวเพลิงฟาดซัดลงบนกระดองของเต่าเสวียนอย่างรุนแรง
“ยอมแพ้เถอะ! ร่างแท้เต่าเสวียนของข้าเอง แม้ผู้ครองขั้นใหญ่มาก็ไม่แน่ว่าจะทำลายได้ แล้วพวกเจ้าล่ะ?!”
เหลียงเสวี่ยเห็นดังนั้น จึงส่งเสียงหัวเราะเย้ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
เขามั่นใจอย่างแท้จริงในการป้องกันของร่างแท้เต่าเสวียนของตน
“งั้นรึ?”
เจียงเป่ยตะโกนเย็นเสียงหนึ่ง จากนั้นฝ่ามือก็ปะทุออกไปอย่างรุนแรง บนแขนของเขา เปลวเทวะเจ็ดกรรมสีม่วงดำลุกวาบขึ้นอีกครั้ง สาดซัดลงบนดอกบัวเพลิงเดิมอย่างหนักหน่วง
ทันทีถัดมา อำนาจของดอกบัวเพลิงก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!
“กร๊วก!!”
เสียงแตกร้าวอันแหลมคมดังกึกก้อง
เห็นได้ชัดว่าบนกระดองของร่างแท้เต่าเสวียน ได้แตกร้าวออกเป็นรอยหนึ่งแล้ว!
“อะไรนะ?!”
เห็นภาพตรงหน้า เหลียงเสวี่ยตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ
เขาเพิ่งพูดเมื่อครู่ว่าร่างแท้เต่าเสวียนของเขาแข็งแกร่งเพียงใด แท้จริงแค่พริบตาเดียวกลับแตกร้าวออกเป็นรอยแล้วรึ?!
“กร๊วกกร๊วกกร๊วก!!”
แต่ทว่าเสียงแตกสลายยังคงดำเนินต่อไป ในพริบตา รอยร้าวก็ปกคลุมไปทั่วกระดองเต่าทั้งหมด!
แผ่ขยายออกไปเช่นใยแมงมุม!
สุดท้าย ก็ระเบิดออกอย่างสิ้นเชิงพร้อมเสียง “ปัง”
“ฮื้อ!!”
ร่างแท้เต่าเสวียนคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด แล้วสลายสูญไปในมิดหยวน
“พุ่!!”
และในเวลาเดียวกัน ร่างหลักของเหลียงเสวี่ยก็ถูกแผ่ไปถึง พ่นเลือดเป็นสาย ร่างถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว ถอยไปไกลถึงร้อยกว่าจั้ง!
ขณะที่เหลียงเสวี่ยถูกพัดถอยหลังไป เจียงเป่ยก็พุ่งทะยานออกมา ทันใดนั้นก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าเหลียงเสวี่ย ไร้ความลังเลเลยสักน้อย หมัดหนึ่งฟาดออกไปอย่างหนักหน่วง กระหน่ำเข้าที่อกของเหลียงเสวี่ย!
“ปัง!!!”
ร่างของเหลียงเสวี่ยเหมือนดาวตก กระแทกลงสู่พื้นด้านล่างอย่างหนัก ร่างจมลึกลงไปในพื้น เส้นเอ็นกระดูกทั้งร่างหักไปเพียงใดไม่อาจรู้!
เจียงเป่ยร่างแวบหนึ่ง มาปรากฏอยู่ข้างกายเหลียงเสวี่ย ก้มมองคนตรงหน้า