ช่วงเวลาเดียวกันนั้น บนกำแพงเมือง
ผู้ว่าอำเภอและที่ปรึกษาได้เห็นการปะทะครั้งนั้นตลอดทั้งหมดด้วยตาตัวเอง
ทั้งสองเห็นด้วยตาว่าราชันเสือดาวชิงเมิ่งผู้อยู่ในขั้นก้าวครึ่งสู่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์นั้น แผ่แรงกดดันอันสยดสยองกวาดสลายทหารแคว้นย่อยหลายร้อยนายในพริบตา แล้วก็เห็นด้วยตาว่าเจียงเป่ยได้บดขยี้ราชันปีศาจนั้นจนล่าถอยทีละก้าว จนกระทั่งถูกไม้บรรทัดเล่มเดียวซัดจนทรวงอกแหลกละเอียด!
ทั้งสองมองหน้ากัน โดยไม่ได้นัดหมายก่อนก็เห็นความตกตะลึงมหาศาลในดวงตาของกันและกัน!
ตายแล้ว!
ราชันเสือดาวชิงเมิ่งกลับตายไปแบบนี้เองงั้นรึ!
ล้อเล่นอะไรกัน!
"ฆ่าแล้วงั้นรึ? แค่นี้เอง…… ฆ่าหมดแล้วงั้นรึ?!"
ผู้ว่าอำเภอรู้สึกราวกับคลื่นยักษ์ซัดถล่มในใจ จ้องมองทุกอย่างอย่างหวาดหวั่น สายตาแน่นิ่งค้างไว้ที่ตัวเจียงเป่ย "ราชันเสือดาวชิงเมิ่งนั้นกลับตายลงเช่นนี้จริงรึ?! ผ่านไปแค่เวลาเพียงเท่านี้!"
ที่ปรึกษาก็ตกตะลึงไม่น้อย มองเจียงเป่ย ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน "น่าสยดสยองเหลือเกิน! ช่างเป็นปีศาจร้ายจริง ๆ! ท่านผู้บัญชาใหญ่เสวียนหวงวัยเยาว์เช่นนี้ พลังกลับทรงพลังร้ายกาจเช่นนี้? นั่นคือราชันเสือดาวชิงหมิงผู้ก้าวครึ่งสู่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์! สำนักว่านเซี่ยงมีผู้เข้มแข็งเท่าไรก็ไม่มีผู้ใดทำอะไรเขาได้ แต่ผู้บัญชาใหญ่ของเรากลับ…… กลับ…… จัดการเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้!"
ผู้ว่าอำเภอกลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยเสียงสั่นเครือ "ได้ยินมาว่าในสำนักว่านเซี่ยงมีอัจฉริยะมากมาย แต่อัจฉริยะถึงขั้นเช่นนี้ คงมีเพียงผู้เดียวเท่านั้นสินะ? เร็ว! อย่ามัวแต่งง! เรารีบลงไปเดี๋ยวนี้!"
ทั้งสองรีบเร่งลงจากป้อมปราการด้วยท่าทีอลหม่าน
วิ่งเหยาะมาถึงหน้าเจียงเป่ย เมื่อถึงใกล้ก็เข่าอ่อน ทั้งสองก้มกายคำนับ
ผู้ว่าอำเภอแทบคุกเข่าลงกับพื้นทันที กล่าวอย่างตื่นเต้นยิ่ง "ขอบพระคุณท่านผู้บัญชาใหญ่! ขอบพระคุณท่านผู้บัญชาใหญ่ที่ช่วยชีวิตชาวเมืองกว่างอู่เฉิงนับแสนคนไว้! หากไม่ใช่ท่านผู้บัญชาใหญ่มาถึงทันเวลา คนพวกเราคงไม่มีใครรอดชีวิตเลย!"