ชั่วขณะที่หลินเจี๋ยหันกลับมา สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือฝุ่นผงสีขาวกลุ่มหนึ่ง
"อ๊าก——!"
ฝุ่นขาวเข้าตา ความเจ็บปวดแสบร้อนพลันถาโถม น้ำตาไหลอาบแก้มในทันใด!
หลินเจี๋ยร้องโหยหวน ร่างถอยกรูด
ในใจเขารู้ดี ฝุ่นขาวนี้มิใช่ผงปูนแล้วจะอะไรได้อีก?!
ผู้ใดช่างต่ำช้านัก!
จู่โจมก็แล้ว ยังร้ายกาจถึงเพียงนี้!
อีกสามคนเห็นภาพนี้ก็สะดุ้ง หันไปมอง เห็นเพียงร่างหนึ่งสวมอาภรณ์ดำปิดบังใบหน้า ไม่ทราบมาถึงเบื้องหลังพวกตนตั้งแต่เมื่อใด!
"ตึง!"
และในยามนั้นเอง
ร่างอาภรณ์ดำก็เคลื่อนไหวกะทันหัน ชักดาบสั้นจากเอวฟันสังหารลงมา!
"ลงมือ ฆ่ามัน!"
ทั้งสามเห็นดังนั้น ก็กัดฟันคว้าอาวุธของตนออกมา พุ่งเข้าไป
แม้พวกเขาจะยังไม่ถึงขั้นเข้าลำดับ ทว่าก็เป็นทหารชายแดน รู้ดีว่าหากกลัวในยามนี้ ผลลัพธ์ก็มีแต่ตายแน่!
"แคล้ง!!"
ทว่า พลังของร่างอาภรณ์ดำหนักหน่วงมหาศาล หนึ่งในนั้นถือดาบปะทะกับร่างนั้น ก็ตัวปลิวกระอักเลือดลอยกลับไป
"อะไรนะ?!"
อีกสองเห็นเข้า ดวงตาเบิกโพลง คาดไม่ถึงว่ากำลังของผู้นี้จะทรงพลังถึงเพียงนี้!
ยามนี้
หลินเจี๋ยก็ค่อย ๆ มองเห็นกลับคืนมาได้บ้าง ดวงตาสีแดงจ้องไปที่ร่างอาภรณ์ดำ เนตรเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร!
"กล้าซุ่มโจมตีข้า ข้าคนนี้จะเชือดเจ้า!"
เขาชักดาบสั้นจากเอวอย่างเร็ว ร่างกลายเป็นเงาเลือนรางพุ่งออกไป
ว่องไวอย่างยิ่ง!
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น แววตาก็เคร่งขึ้นมา
นี่ย่อมเป็นวิชาฝีก้าวเมฆาที่หลินเจี๋ยฝึกฝน!
ว่องไวไม่เบา
ทว่าลำพังความเร็ว จะสังหารเขาไม่ได้!
เขารวบดาบสั้นขึ้น ใบดาบทั้งผืนสั่นไหวน้อย ๆ ปรากฏสีแดงโลหิตจาง ๆ