เจียงเป่ยหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง ชี้ไม้บรรทัดเพลิงสวรรค์เฉียงลงพื้น "เจ้าคิดว่าใคร ๆ ก็หยุดยืนเนิ่นช้าเฉื่อยชาดั่งพวกเจ้าได้หรือ"
ทันใดนั้นเท้าเขากระแทกสูญกางอย่างรุนแรง ร่างพุ่งทะยานออกไป ดั่งภูตผีประชิดตัวศัตรู ไม้เท้าสวรรค์เพลิงกระแทกลงต่อเนื่อง
"โฮม ๆ ๆ!!!"
ผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลหมู่ทั้งสองเห็นเช่นนั้น ไม่กล้ารอช้าแม้ครึ่งจังหวะ รีบร้อนรับการโจมตี ร่างทั้งสามประมือกันอย่างบ้าคลั่งกลางสูญกาง ส่งเสียงระเบิดทุ้มดังต่อเนื่องเป็นทอด ๆ
แต่แม้สองคนจับมือกัน ก็ยังถูกเจียงเป่ยบดขยี้จนสิ้นซาก รับไม้เท้าแต่ละครั้งถูกสั่นสะเทือนจนถอยไปหลายก้าว เสื้อคลุมทั้งตัวถูกอัคคีเทพแปดกรรมเผาไหม้ขาดวิ่น มุมปากไหลซึมเลือดไม่หยุด
"เปรี้ยง!!"
วินาทีถัดมา ชายผอมสูงถูกไม้เท้าฟาดกลางอก ร่างทั้งหมดถูกกระเด็นพุ่งไปหลายสิบจั้ง เลือดพ่นกระจาย เขาฝืนตั้งสติหยุดร่าง ใบหน้าซีดขาว กล่าวด้วยความสยดสยอง "ไม่ได้แล้ว พลังของมันน่าสะพรึงเกินไป! แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่พวกเราเคยนึกคิด! หนี! หนีเร็ว!"
"ได้!"
ชายร่างกำยำพยักหน้าแรง ๆ เช่นกันไม่กล้าต่อสู้ต่อ หันหลังทำพิธีหนีไล่
"อยากหนี? ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!"
เจียงเป่ยส่งเสียงตะโกนก้อง ร่างเร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน ชั่ววูบเดียวก็ตามทันหลังทั้งสอง
จากนั้นเขาฟาดไม้เท้าสวรรค์เพลิงกวาดออกไป อัคคีเทพแปดกรรมห่อหุ้มพลังอันคลั่งไคล้พัดกระหน่ำมา
"โฮม!!!"
เสียงระเบิดสองครั้ง
เจียงเป่ยกระแทกร่างทั้งสองลงพื้นอย่างหนักหน่วง ระเบิดเป็นหลุมลึกมหึมาสองแห่ง ทั้งคู่บาดเจ็บสาหัสยิ่ง
ชายผอมสูงนอนแนบพื้น อาเจียนเลือดอย่างต่อเนื่อง เงยหน้ามองเจียงเป่ยที่ก้าวเข้ามาใกล้ กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เจ้ากล้าฆ่าพวกเรา?! ตระกูลหมู่มีคำสาป! ตราประทับตระกูลหมู่จะล็อกเป้าเจ้า ถึงตอนนั้นผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลหมู่จะไล่ล่าเจ้าจนถึงตายอย่างไม่สิ้นสุด!"
ก้าวเท้าของเจียงเป่ยหยุดลง ก้มมองเขาหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย "ขอบใจที่เตือนความจำ"
เข้าคว้าปกเสื้อชายผอมสูงขึ้นมา แล้วยกมือดึงชายร่างกำยำอีกฝ่ายมาจากอากาศ ถือทั้งคู่ไว้ในมือดั่งถือไก่ตัวเล็ก หันหลังเดินเข้าไปยังใจกลางค่ายกองพันหวงหนึ่ง