"ทำอะไร? ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย"
หวังจิ้งเสียวพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"ดี ถ้าเจ้าไม่รู้ เดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังให้ชัด ๆ ว่าจอมพลน้อยทั้งสองของกองพันเสวียนสองพวกเจ้าได้ทำสิ่งใดไว้!"
เจียงเทียนคั่วพุ่งตัวลุกขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่ใส่ใจบาดแผลบนร่าง ชี้ไปยังหลี่ฟู่เย่และหลี่เย่าที่มุมห้องด้วยความโกรธคลั่ง "ประการแรก ราชามังกรม่วงถูกหลี่เย่าคนนี้เล็งหัวไว้ แต่กลับจงใจไม่ลงมือ ปล่อยปละมันให้ฟื้นฟูบาดแผลอยู่ริมแม่น้ำจินซง แล้วจะมารื้อเอาเพียงเม็ดมณีมังกร! ถ้าเพียงเท่านี้ก็ยังพอรับได้ หากเจ้ายืนเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ เมื่อมั่นใจว่าสังหารมันได้แน่นอนก็ว่าไปเถอะ แต่มันกลับไม่แคร์ไม่สน ปล่อยให้ราชามังกรม่วงกับพรรคพวกสังหารหมู่ราษฎรสามัญชนอยู่ที่นั่น! นี่คือบาปประการที่หนึ่ง!"
"บาปประการที่สอง!!"
เจียงเทียนคั่วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องหลี่เย่าตาไม่กระพริบ ดวงตาดุร้าย โทสะพุ่งทะลุฟ้า "หลังจากทหารของกองพันหวงหนึ่งของข้าอย่างเจียงเป่ยสังหารราชามังกรม่วงลงแล้ว ไอ้ของต่ำคนนี้กลับยังกล้ายกกองมาทวงถามความผิด จะแย่งชิงมณีมังกร แม้แต่ลงมือประมือกับเจียงเป่ย! เมื่อพบว่าสู้เจียงเป่ยไม่ได้ มันจึงไปบอกพี่ชายที่สองอย่างหลี่ฟู่เย่! แล้วทั้งสองมันทำอะไร? กลับไปสมคบกับปีศาจมาร!!"
"เจียงเป่ยกับหยวนเช่อออกไปสังหารราชสีห์สะเทือนฟ้า ทั้งสองมันกลับเผยข่าวกรองให้แก่ราชามังกรทอง! ทำให้เจียงเป่ยกับหยวนเช่อเกือบต้องตายในเทือกเขาสะเทือนฟ้า! ทุกบาปข้อนี้ พอเพียงให้พวกมันตายได้ทั้งพันทั้งหมื่นครั้ง!"
พูดถึงตรงนี้ เจียงเทียนคั่วโกรธจนทั้งร่างสั่นสะท้าน แล้วชี้นิ้วพุ่งไปยังหลี่ฟู่เย่ ด่าต่อด้วยความพล่าน "และวันนี้ เมื่อเจียงเป่ยกำลังสังหารปีศาจนกผยงปีกทองในภูเขาปีศาจ ไอ้สองของต่ำนี่กลับแอบตามไปเงียบ ๆ คิดจะลอบทำร้ายเจียงเป่ย สังหารปิดปาก! เรื่องแบบนี้ กลับเกิดขึ้นได้ในกองทัพ ในบัญชาการว่านเซี่ยงของพวกเรา! หวังจิ้งเสียว สิ่งที่เจ้าควรทำตอนนี้ คือการให้คำตอบกับกองหวงของเรา!"
ได้ยินคำเหล่านี้ สีหน้าของหวังจิ้งเสียวก็กลายเป็นหนักอึ้งยิ่ง
เขาขมวดคิ้ว กวาดสายตามองหลี่ฟู่เย่กับหลี่เย่า