ทั่วทั้งฟ้าปฐพี เงียบงันราวกับแดนมรณะ
เหล่าสมาชิกเฉินกู่เหมิงต่างพูดไม่ออกสักคำ ใจหนักอึ้งราวกับมีขุนเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนไหล่
"รองประมุข เราควรทำอย่างไรดี จินปี้ถูกจับไปที่แดนต้องห้าม ไม่เพียงร่างหลักของเหลยจี้เมี่ยที่อยู่ที่นั่น ประมุขของตระกูลเสวี่ยหุ่นโบราณ ตระกูลเป่ยเย่โบราณ และตระกูลอิมหมิงโบราณก็อยู่ครบทุกคน หากเราไป ย่อมมีแต่ไปไม่มีกลับ!"
เฟินเทียนจิ้นบินลงมาข้างกายเสวียนหยวนเหวินเทียน ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย กล่าวถาม
"เหลยจี้เมี่ยมันตั้งใจทำเช่นนี้ มันต้องการล่อเจียงเป่ยไปยังแดนต้องห้าม เมื่อนั้นหากมันอยากฆ่าเจียงเป่ย ก็ง่ายดายนัก"
เสวียนหยวนเหวินเทียนกล่าวเสียงหนักแน่น
สีหน้าของทุกคนตึงเครียดยิ่ง
ขณะนั้น เจียงเป่ยหันกายกลับมา มองไปยังเสวียนหยวนเหวินเทียน กล่าวว่า "รองประมุข ท่านทั้งหลายกลับไปก่อนเถิด ข้าจะไปแดนต้องห้ามเพียงลำพังเพื่อดูสถานการณ์ ข้าต้องช่วยจินปี้ออกมาให้ได้"
"เจียงเป่ย ห้ามเด็ดขาด!"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าเซวียนหยวนเหวินเทียนเปลี่ยนไปทันที รีบฉวยแขนเจียงเป่ยเอาไว้ ทัดทานว่า "เจ้าหากไปแดนต้องห้ามตอนนี้ ก็คือหลงกลเข้าไปในกับดักที่มันวางเอาสิ! ยิ่งไปกว่านั้น จินปี้ไม่เพียงเป็นพี่น้องของเจ้า แต่ยังเป็นสมาชิกคนหนึ่งของมหาพันธมิตรเทพโบราณ เราจะไปทิ้งเขาได้อย่างไร? เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน ในระยะเวลาอันสั้นนี้ จินปี้คงไม่เป็นอันตราย"
"ถูกต้อง เหลยจี้เมี่ยมันบอกให้เจ้าไปที่แดนต้องห้ามเพื่อช่วยจินปี้ ฉะนั้นในระยะเวลาอันสั้นมันย่อมไม่ลงมือกับจินปี้แน่นอน เจียงเป่ย เจ้าต้องใจเย็นเข้าไว้"
เฟิงเซียนก็รีบกล่าวกับเจียงเป่ยเช่นกัน
เจียงเป่ยได้ฟังดังนั้น สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็น ใช่แล้ว ตามที่เหลยจี้เมี่ยว่าไว้ จินปี้ในระยะเวลาอันสั้นคงไม่เป็นอันตราย
แต่แล้วเจียงเป่ยก็ขมวดคิ้ว กล่าวด้วยความห่วงกังวล "แม้ข้าจะไม่ไปตอนนี้ แต่ดูเหมือนก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ไปเร็วหรือไปช้า ผลลัพธ์อาจไม่ต่างกัน แดนต้องห้ามคือรังของเหล่าตระกูลโบราณต้องห้ามทั้งหลาย เหลยจี้เมี่ยและประมุขผู้ไต่ถึงภูมิเหวินติ้งอีกหลายคนต่างอยู่ที่นั่น"