"ปัง!!"
"ฮึดฉับ!!"
ขณะนี้ ฉินเลี่ยใช้มือฉีกร่างปีศาจมารหลายสิบตัวออกจากกันโดยตรง แล้วกวาดสายตามองฉากเบื้องล่าง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "เฮ้อ... ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายไปถึงตรงนี้ เราถูกมนุษย์ปีศาจนับแสนรุมล้อมไว้ ทางออกเพียงหนึ่งเดียวก็ฝากไว้กับราชาเสือดาวชิงหมิงเท่านั้น ถ้าไม่สามารถสังหารเดรัจฉานตัวนั้นได้ เราก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย ได้แต่ถูกบั่นทอนจนตายอยู่ที่นี่..."
เขาหยุดชั่วครู่ ฟันปีศาจร้ายอีกตัวจนล้มลง แล้วพูดอย่างเดือดดาล "ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าจะกลายเป็นแบบนี้ ข้าควรออกไปสังหารเจ้าเสือดาวชิงหมิงนั้นด้วยตนเองแล้ว! วิ่งเก่งแค่ไหนก็ช่างมัน? แม้จะไล่ตามไม่ทัน อย่างน้อยก็ยังรั้งมันไว้ได้ ไม่ให้มันลากมนุษย์ปีศาจมากมายถึงขนาดนี้มาได้!"
สีหน้าของลู่เจิ้นเป่ยก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุดเช่นกัน
เขาใช้อาวุธยาวหนึ่งทีปฏิเสธเสืออัคคีราชัน ร่างหยุดลงเล็กน้อยกลางอากาศ แล้วหันหลังมองลงไปยังเชิงเขา
เมื่อเห็นบรรดานายทหารกับทหารที่ไร้ซึ่งฤทธิ์ต้านทานใต้การบดขยี้ของพันธุ์ยากนับแสน ใจของเขาเจ็บปวดยิ่งนัก นิ้วทั้งห้าบีบแน่นด้ามหอกยาว
เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย
เคยคิดว่าพลังของเทพปีศาจเหนือคาดการณ์ เคยคิดว่าจำนวนปีศาจร้ายจะมากเกินต้านทาน เคยคิดว่าภายในสระน้ำเพลิงนรกอาจยังมีการซุ่มซ่อนอีก
แต่เขาไม่คิดเลยว่าพวกตนจะถูกพันธุ์ยากนับแสนบีบจนตันทั้งหน้าทางและหลังทาง ไม่อาจทำอะไรได้เลย!
พันธุ์ยากยังคงทะลักไปข้างหน้าไม่หยุดหย่อน นี่ควรทำอย่างไรดี?
เสืออัคคีราชันเห็นฉากนี้เข้า ก็หัวเราะเสียงดังกึกก้องสวรรค์ "ฮ่าฮ่าฮ่า! ยังหวังให้สังหารเจ้าเสือดาวชิงหมิงอยู่งั้นเหรอ? ลู่เจิ้นเป่ย โอ้ ลู่เจิ้นเป่ย ถ้าเป็นเจ้าที่ลงมือเอง บางทีอาจมีความหวังอยู่บ้าง แต่ถ้าเป็นคนอื่นแห่งสำนักว่านเซี่ยงล่ะ... ไม่มีทางเป็นไปได้เลย! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"คนของพวกเจ้าสำนักว่านเซี่ยง วันนี้ไม่ต้องพูดถึงการห้ามเทพปีศาจฟื้นคืนชีพ แม้แต่มนุษย์ปีศาจหลายแสนคนนี้ พวกเจ้าก็ไม่มีวิธีรับมือเลยแม้แต่น้อย! รอถูกบั่นทอนจนตายทั้งเป็นเถิด!"
"บูมบูมบูม!!!"
พร้อมเสียงระเบิดดังรัวต่อเนื่อง
ทหารนับพันนายเบื้องล่างได้แก้มือเสียแล้ว แม้กระทั่งมีผู้ล้มตายแล้ว