การหาต้นน้ำครั้งนี้ คุณพ่อหลี่เองก็สนใจอยู่ไม่น้อย จึงตกลง
อย่างไรก็ตาม ทั้งสามคนตกลงกันว่าจะไม่เดินไปไกลเกิน 10 กิโลเมตร แล้วค่อยย้อนกลับ
เมื่อตกลงกันเรียบร้อย ทั้งสามก็ออกเดินทาง
……
หลังจากหลี่เจาหยางโทรศัพท์เสร็จ คุณแม่หลี่ก็ยอมให้หยุดขุดมันหวานไว้ก่อน
สองพี่น้องจึงเตรียมขึ้นเขาไปเก็บฟืน
ตอนนี้บนภูเขาแห้งแล้งเป็นสีเหลืองไปทั่วทุกหนแห่ง เข็มสนร่วงทับถมกันเป็นชั้น ๆ ถึงแม้จะติดไฟได้ไม่นาน แต่ก็ใช้ได้ จึงคิดจะเก็บกลับมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
คุณแม่หลี่ไม่ได้ไปด้วย เธอจะอยู่เฝ้าบ้าน มีชาวบ้านบางส่วนกำลังเตรียมกลับมา เธอต้องรออยู่ที่บ้าน จะปล่อยให้คนกลับมาแล้วไม่มีน้ำดื่มสักหยดไม่ได้
สองพี่น้องเดินทางไปยังป่าสนที่ค่อนข้างโล่งเตียนอย่างชำนาญ
เข็มสนบนพื้นหนาจนท่วมข้อเท้า
หลี่เจาหนิงหยิบคราดไม้ไผ่สองอันออกมาจากมิติ ยื่นให้น้องชายหนึ่งอัน
“กวาดแล้วกองไว้ข้าง ๆ นะ เดี๋ยวฉันจะมาเก็บ”
“รู้แล้ว”
หลี่เจาหนิงเดินไปไกลขึ้นอีกหน่อย แล้วคราดลงไปหนึ่งทีด้วยความตกใจ ดึงแทบไม่ขยับเลย
เธอจึงเก็บคราดไปเลย แล้วฝังเท้าลงไปในกองเข็มสน เดินดันไปข้างหน้าตามพื้น
ในไม่ช้าก็ได้กองเข็มสนกองใหญ่ เธอก้มลงเก็บ แล้วเดินต่อไป ไม่ถึงสิบก้าวก็ได้กองใหญ่อีกแล้ว
สะใจจริง ๆ เลย
หลี่เจาหยางก็เลิกใช้คราดเหมือนกัน เขาหักกิ่งไม้ใหญ่แข็งแรงกิ่งหนึ่งโดยตรง ตัดเฉพาะกิ่งแขนงด้านท้ายออก ส่วนกิ่งแขนงด้านบนไม่ตัด
จากนั้นก็เอาส่วนปลายจิ้มลงไปที่เข็มสนบนพื้น ออกแรงดันไปข้างหน้าสุดแรง
ด้านหน้าก็เกิดกองเข็มสนกองหนึ่งขึ้นมา