หลี่เจาหนิงกระตุกมุมปาก ก่อนอื่น ไม่ต้องพูดถึงว่าจุดที่พวกเขายืนอยู่นั้นมองไม่เห็นสภาพภูมิประเทศของภูเขาหนิวโถวทั้งหมดเลย แค่ขนาดของภูเขาลูกนี้ก็ใหญ่โตแล้ว ตำแหน่งที่เรียกว่าขากรรไกรล่างนั่นก็ไม่ใช่พื้นที่เล็ก ๆ
“พ่อครับ พ่อไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนเหรอ”
คุณพ่อหลี่ขมวดคิ้วส่ายหน้า “ปู่ของลูกบอกแค่ว่าที่ขากรรไกรล่างของภูเขาหนิวโถวมีตาน้ำอยู่แห่งหนึ่ง”
หลี่เจาหนิง: “…”
“หนิงหนิง ไปกันเถอะ”
คุณพ่อหลี่มองไปข้างหน้า ถอนหายใจเงียบ ๆ คืนนี้คงกลับบ้านไม่ได้แล้ว
ไม่ใช่แค่นั้น ถ้าวันนี้หาตาน้ำไม่เจอ พรุ่งนี้ก็คงยังกลับไม่ได้ เพราะกว่าจะตักน้ำใส่ถังเก้าร้อยกว่าใบให้เต็มได้ ไม่ใช่เวลานิดหน่อยแน่นอน
ถ้าปริมาณน้ำน้อย ก็ยิ่งช้าเข้าไปใหญ่
“พ่อครับ รอเดี๋ยวนะ ขอหนูโทรศัพท์ก่อน”
คุณพ่อหลี่มองลูกสาว สงสัยว่าตอนนี้จะโทรหาใคร
สายเชื่อมต่อ
“อ้าว น้องชายนักศึกษา พี่สาวมัธยมคนนี้มีปัญหาจะถามนายหน่อย”
ตอนนี้คุณพ่อหลี่รู้แล้วว่าโทรหาใคร แต่กลับยิ่งสงสัยมากขึ้น
“ในสภาพอากาศแห้งแล้ง รู้ว่าบนภูเขาลูกหนึ่งมีแหล่งน้ำ แต่ไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัด รู้แค่ตำแหน่งคร่าว ๆ จะหาต้นน้ำเจอได้ยังไง”
คุณพ่อหลี่ได้ยินลูกสาวถามแบบนี้ ก็เริ่มคาดหวังในตัวลูกชายนักศึกษาคนนี้ขึ้นมา
ปลายสาย หลี่เจาหยางขมวดคิ้ว พ่อกับพี่สาวกำลังลำบากในการหาต้นน้ำ
โทรศัพท์เปิดลำโพงไว้ คุณแม่หลี่ก็ได้ยินด้วย ร้อนใจแทบแย่ แต่ก็ไม่กล้ารบกวนลูกชายคิด จึงได้แต่ยืนลนลานอยู่ข้าง ๆ