"หย่งอัน ไปอาบน้ำก่อนเถอะ"
คุณพ่อหลี่โบกมือ "รออีกเดี๋ยว เรายังต้องเอาผ้าคลุมมันหวานไว้ก่อน"
"ไม่เก็บเข้าสเปซ...?"
คุณแม่หลี่พูดไม่ทันจบก็นึกขึ้นได้ว่ามันหวานพวกนี้ผ่านตาเจ้าฟางชุ่นกับซุนเจียงไห่มาแล้ว ถ้าหายวับไปกะทันหัน เกรงว่าจะเป็นที่สงสัย
แต่...
ตอนนี้ฝนตกหนัก ถ้าเก็บรักษาไม่ดี วางทิ้งไว้ข้างนอกแบบนี้ ไม่กี่วันก็คงเน่าเสีย
คุณพ่อหลี่ก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้ แต่ไม่มีทางเลือก จะให้เปิดเผยมิติของหนิงหนิงเพราะมันหวานพวกนี้ไม่ได้
หลี่เจาหนิงก็นึกถึงว่ามันหวานที่ตากฝนแถมอากาศยังค่อนข้างร้อนนั้น เน่าเสียได้ง่ายมาก
นางเสียดายมันหวานที่อุตส่าห์เหนื่อยเก็บมาในที่สุดกลับต้องเน่าเสีย จึงบอกว่า "พ่อ แม่ วันนี้เราเก็บไว้ก่อนส่วนหนึ่งได้นะ ถ้าพรุ่งนี้คุณน้าเจ้ากับท่านลุงเจียงไห่ถาม ก็บอกว่าตากฝนแล้วเก็บรักษายาก เลยส่งไปขายในอำเภอบ้างแล้ว"
"รอให้พวกเขายอมรับคำพูดนี้ เราค่อยเก็บทั้งหมด ก็พอจะตบตาให้ผ่านไปได้"
คุณพ่อหลี่ก็เสียดายมันหวานที่กว่าจะได้มาด้วยความยากลำบากแสนสาหัสไม่แพ้กัน
เมื่อได้ยินข้อเสนอของลูกสาว ก็เห็นว่าใช้ได้ เพราะที่แถบบ้านนอกนี่การเก็บมันหวานแล้วส่งไปขายข้างนอกก็เป็นเรื่องปกติ
"ถ้างั้นวันนี้ก็เก็บไว้ก่อนส่วนหนึ่ง"
หลังจากนั้น หลี่เจาหนิงก็เก็บขึ้นมาหนึ่งในห้าส่วน ครอบครัวก็ผลัดกันอาบน้ำกลับไปนอนที่ห้อง แม้แต่ข้าวยังไม่ได้กิน
คราวนี้หลับยาวไปจนถึงสี่ทุ่ม เสียงที่ตื่นขึ้นเป็นคนแรกคือหลี่เจาหนิง ฟังเสียงฝนข้างนอกแล้วอารมณ์ไม่ค่อยดี
หยิบของจากมิติออกมากินนิดหน่อย
จากนั้นก็จุดไฟฉายต้มน้ำ พอน้ำเดือดก็เอาพวกไก่ออกมาเชือดถอนขนอีกสองตัว
ตอนคุณแม่หลี่ตื่นขึ้นมา หลี่เจาหนิงก็เชือดไก่สองตัวเสร็จแล้ว