บทที่ 1: อาจารย์เวินหว่าน ผมไม่ได้แตะตัวผู้หญิงมานานแล้ว
“ใกล้ถึงช่วงรณรงค์ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว”
“วันนี้พวกเรามีเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เชิญนักเรียนเวินหว่านจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งชวนสู่มา เธอเป็นผู้ปลุกพลังพิเศษระดับเอสเอสเอสเพียงคนเดียวในรอบสิบกว่าปีของเมืองชวนสู่ และยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองเราอย่างไร้ข้อกังขา!”
“นี่เป็นโอกาสแลกเปลี่ยนที่หาได้ยากและล้ำค่า หวังว่านักเรียนทุกคนจะตั้งใจให้เต็มที่!”
โรงเรียนมัธยมอันดับห้าแห่งชวนสู่
บนสนามมีผู้คนเนืองแน่น เสียงพูดคุยดังอื้ออึงไปทั่ว
สายตาของหนุ่มสาวทุกคนจับจ้องหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งและมีบุคลิกเย็นชา ซึ่งยืนอยู่บนเวทีอย่างตื่นเต้นคลั่งไคล้
เวินหว่าน!
คุณหนูตระกูลเวิน!
อัจฉริยะอันดับหนึ่งของมณฑล!
ได้ยินว่าพ่อของเธอเป็นผู้ปกครองเมืองชวนสู่ มีเบื้องหลังใหญ่โตถึงสวรรค์!
“เชี่ย! เป็นเวินหว่านตัวจริงด้วย ฉันเคยเห็นเธอแค่ในโทรทัศน์เอง!”
“โรงเรียนเชิญเธอมาได้จริง ๆ พวกเราต้องทะนุถนอมโอกาสที่ได้มายากนี้ไว้ให้ดี!”
“ใช่แล้ว! นี่อาจเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตที่พวกเราจะได้ใกล้ชิดกับผู้ปลุกพลังระดับเอสเอสเอส!”
“พลังพิเศษระดับเอสเอสเอสเลยนะ! ฉันได้แค่ระดับซี อิจฉาจนไข่ม่วงไปหมดแล้ว!”
“ถ้าเวินหว่านเป็นแฟนฉันก็คงดี หึ ๆ ๆ...”
“...”
ทุกคนพูดคุยกันเซ็งแซ่ ต่างก็อิจฉาจนแทบทนไม่ไหว ส่วนพวกนักเรียนชายบางคนก็ถึงกับเพ้อฝันไปไกล
ทั้งสวย ฐานะทางบ้านดี แถมยังมีพลังพิเศษระดับเอสเอสเอส ผู้หญิงแบบนี้ใครจะไม่ชอบ?
แต่ถึงจะให้ความกล้าพวกเขาสักสิบเท่า ก็ไม่มีใครกล้าไปจีบเวินหว่าน
เพราะอย่าดูแค่หน้าตาสวยหวาน ไร้พิษภัยของเธอเท่านั้น ที่จริงแล้วเธอเป็นคนโหดเอาเรื่อง!
ลือกันว่าเคยมีคนจากโรงเรียนมัธยมอันดับสามใจกล้าไปตามจีบเวินหว่าน สุดท้ายวันนั้นก็เข้าโรงพยาบาลทันที
เวลานี้ ในฝูงชนมีเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งมองร่างงดงามเจิดจ้าที่อยู่บนเวที แล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ ทำให้พวกคนข้ามโลกขายหน้าจริง ๆ นอกจากหล่อแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรดีเลย...”
เขาชื่อหวังหมิง และข้ามโลกมาเกิดในครรภ์ของโลกใบนี้ได้ 18 ปีแล้ว
โลกนี้ต่างจากชาติก่อน ตราบใดที่บรรลุนิติภาวะก็มีโอกาสปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้
เดิมทีหวังหมิงคิดว่าตนจะปลุกพลังพิเศษอันแข็งแกร่งได้ด้วยพลังจิตอันสูงส่งของคนข้ามโลก และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต แต่ไม่คิดเลยว่าพลังที่ปลุกขึ้นมาจะเป็นพลังระดับเอฟที่อ่อนแอที่สุด—การรักษาเหนือสามัญ
แม้จะรักษาได้รวดเร็ว แต่กลับไม่มีพลังต่อสู้เลยสักนิด อีกทั้งยังรักษาคนอื่นไม่ได้ด้วย จึงถูกจัดเป็นพลังพิเศษระดับเอฟ
【ติ๊ง!】
“หืม?!!!” ดวงตาของหวังหมิงพลันเปล่งประกายวาบ
ทันทีที่มีเสียงดังขึ้นในสมอง เขาก็รู้ว่าระบบของตัวเองมาถึงแล้ว
18 ปีแล้ว! ตั้ง 18 ปีเต็ม! ในที่สุดก็ได้เวลานี้เสียที!
นักเขียนเฮงซวยไม่ได้หลอกฉัน!
คนข้ามโลกมีระบบจริง ๆ ด้วย!
【ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานระบบสำเร็จ】
【ระบบนี้มีเป้าหมายเพื่อช่วยให้โฮสต์ฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด ทุกครั้งที่ตายจะได้รับรางวัลหนึ่งอย่าง เช่น ความเข้าใจ พละกำลัง เคล็ดวิชา และอื่น ๆ หรือจะสละสิ่งที่ได้รับทั้งหมด เพื่อปลุกพลังพิเศษหนึ่งอย่างตามสาเหตุการตายก็ได้ (การฆ่าตัวตายโดยไม่มีเหตุผลจะไม่ได้รับรางวัล)】
【จำนวนครั้งที่ฟื้นคืนชีพในปัจจุบัน: 1/1 (ได้รับจำนวนครั้งฟื้นคืนชีพหนึ่งครั้งทุกวันตอนเที่ยงคืน และเพดานจะเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้งเมื่อทะลวงผ่านขอบเขตใหญ่แต่ละระดับ)】
【มอบแพ็กเกจมือใหม่แล้ว วันนี้ได้รับโอกาสฟื้นคืนชีพเพิ่มอีกหนึ่งครั้ง】
【จำนวนครั้งที่ฟื้นคืนชีพในปัจจุบัน: 2/1】
“ระบบฟื้นคืนชีพไม่จำกัด?”
“ซี้ด! โกงขนาดนี้เลยเหรอ? หมายความว่าตอนนี้ฉันฟื้นคืนชีพได้วันละครั้งงั้นสิ?” หวังหมิงสะท้านไปทั้งร่าง
ถ้าบรรลุถึงขอบเขตเก้า ก็หมายความว่าหนึ่งวันเขาตายได้มากที่สุดเก้าครั้งหรือเปล่า?
ไร้เทียมทานแล้ว!
ที่สำคัญที่สุดก็คือทุกครั้งที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมา เขาจะได้รับรางวัลและแข็งแกร่งขึ้น!
ยิ่งตายก็ยิ่งเก่งสินะ!
ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ปัญหาก็คือ วันนี้จะหาทางรนหาที่ตายยังไงดี?
เพราะจำนวนครั้งที่ฟื้นคืนชีพของวันนี้สะสมไปถึงวันพรุ่งนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ใช้ก็เสียเปล่า
มีวิธีรนหาที่ตายตั้งหลายแบบ แต่ทางที่ดีอย่าทำผิดกฎหมาย ไม่อย่างนั้นถึงจะมีโอกาสฟื้นคืนชีพก็ยังยุ่งยากอยู่ดี
ระหว่างที่ครุ่นคิด สายตาของหวังหมิงก็เผลอมองไปยังเวินหว่านที่อยู่กลางแท่นประธาน
เขาเองก็เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเธอมาบ้าง
ถ้าทำให้คนโหดคนนี้โมโหได้ ไม่เพียงมีโอกาสถูกเธอตีตาย แต่ยังอาจถูกพวกคนที่ตามจีบเธอตีตายด้วย!
เยี่ยมไปเลย!
พอคิดถึงสิ่งที่กำลังจะทำ หวังหมิงก็แทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ แถมยังรู้สึกประหม่าอยู่นิดหน่อย
เพราะนี่เป็นการทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน ไม่ใช่แค่รนหาที่ตาย แต่ยังขายหน้าจนอยากแทรกแผ่นดินหนีด้วย!
เอาละ!
หวังหมิงกำลังจะลงมือ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง
“เดี๋ยวก่อนหวังหมิง นายจะไปไหน?”
เป็นจางรื่อเทียน เพื่อนซี้ของหวังหมิง
“ฉันมีเรื่องจะไปถามอาจารย์เวินหว่าน”
“นายมีพลังระดับเอฟ จะมีปัญหาอะไรนักหนาวะ! อย่าบอกนะว่าชอบเธอ? ฉันเตือนเลยนะ ต่อให้นายหน้าตาดี ก็เลิกคิดเรื่องนี้ซะ เวินหว่านกับคนธรรมดาอย่างพวกเราอยู่กันคนละโลก”
จางรื่อเทียนตบบ่าเขา พลางเตือนด้วยความหวังดี “กลับไปเล่นดักสะพานกับฉันเถอะ!”
หวังหมิงไม่สนใจเขา แล้วยังคงเดินต่อไป จางรื่อเทียนร้อนใจจนร้องตามหลังว่า
“อย่าหลงกลภาพลักษณ์ภายนอกของเธอเชียว เธอมันไดโนเสาร์คลั่งแห่งชวนอวี่ อย่าไปนะเพื่อน!”
หวังหมิงชะงักฝีเท้า “จะตายไหม?”
จางรื่อเทียนคิดว่าเขาเปลี่ยนใจแล้ว จึงรีบตอบว่า “ตายแน่นอน!”
ดวงตาของหวังหมิงเป็นประกาย แล้วเดินต่อไป “ดีเลย ถ้าไม่ตายฉันก็ไม่ไปหรอก”
จางรื่อเทียน: “???”
บนเวที เวินหว่านยิ้มตอบคำถามของนักเรียน ดูสุภาพเรียบร้อยและอ่อนโยน
“อาจารย์เวินหว่าน พลังพิเศษของคุณคืออะไรเหรอครับ?”
“อาจารย์เวินหว่าน คุณจะสมัครเข้ามหาวิทยาลัยไหนครับ?”
“อาจารย์เวินหว่าน ขอ...ขอถามอะไรที่เสียมารยาทหน่อยนะ คุณ...คุณมีแฟนแล้วหรือยังครับ?”
“พวกโง่เอ๊ย อาจารย์เวินหว่านมาที่นี่เพื่อให้พวกแกถามคำถามพวกนี้หรือไง?”
“...”
คำถามประหลาด ๆ ผุดขึ้นมาจากนักเรียนทีละข้อ แต่เวินหว่านก็ตอบทุกข้ออย่างอดทน ความประทับใจที่ทุกคนมีต่อเธอจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย
ด้านหลังแท่นประธาน ครูทุกคนและผู้อำนวยการนั่งมองภาพตรงหน้า โรงเรียนทุ่มเทไม่น้อยกว่าจะเชิญเวินหว่านมาได้ จุดประสงค์ก็เพื่อปลุกใจทุกคนก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ให้มีแรงฮึดสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ
“หวังว่าปีนี้จะมีคนสอบได้คะแนนสูงสุดสักคน” ผู้อำนวยการโจวจื้อหมิงพึมพำกับตัวเอง
โรงเรียนมัธยมอันดับห้าแห่งชวนสู่ไม่มีใครสอบได้คะแนนสูงสุดมาหลายปีแล้ว
อีกด้านหนึ่ง จ้าวเต๋อจู้ ครูประจำชั้นห้องสามปีสาม กำลังเฝ้ามองแถวของห้องตัวเองเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็เห็นหวังหมิงเดินไปทางแท่นประธานทีละก้าว คิ้วของเขาพลันขมวดเข้าหากัน ไม่รู้ทำไมถึงสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
“หวังหมิง อย่าก่อเรื่องตอนนี้เด็ดขาด”
จ้าวเต๋อจู้ภาวนาในใจเงียบ ๆ แต่ไม่นาน หัวใจที่แขวนค้างอยู่ก็พลันตกวูบ
“อาจารย์เวินหว่าน!!!”
เสียงตะโกนดังสนั่นไปทั่วสนามอย่างกะทันหัน!
ชั่วพริบตา ทั้งสนามเงียบกริบ สายตาทุกคู่หันไปมองร่างที่กระโดดขึ้นไปบนแท่นประธานพร้อมกัน
“หวังหมิงนี่นา ผู้ปลุกพลังระดับเอฟคนนั้น”
การปลุกพลังระดับเอฟทำให้หวังหมิงกลายเป็นคนดังของโรงเรียน ทุกคนรู้จักเขา เพียงแต่ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้หวังหมิงคิดจะทำอะไร
บนแท่นประธาน หวังหมิงมองหญิงสาวตรงหน้าที่สวมชุดนักเรียนกับกระโปรงสั้น จากนั้นก็สูดหายใจลึก ก่อนตะโกนเสียงดังต่อหน้าทุกคน
“อาจารย์เวินหว่าน! ผมชอบคุณ มาเป็นแฟนผมเถอะ!!!”
ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน: “!!!”
จ้าวเต๋อจู้: “!!!”
จางรื่อเทียน: “!!!”
โจวจื้อหมิง: “???”
ทั้งสนามเงียบสนิท ราวกับเงียบงันก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ
เวินหว่านกะพริบดวงตาคู่สวย “เธอชอบฉันตรงไหน?”
“ผมชอบ...ขาของคุณ! ขาวมาก!” หวังหมิงตะโกนต่ออย่างกระดากอายเล็กน้อย
“อีกอย่าง อาจารย์เวินหว่าน ผมไม่ได้แตะตัวผู้หญิงมานานแล้ว! ให้ผมจับขาคุณสักครั้งได้ไหม?!”
...