วันที่คำพิพากษาของจี้กั๋วเสียงออกมา เป็นวันที่ฟ้าแจ่มใส
จี้หวยลี่ยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าศาล มองจี้กั๋วเสียงถูกตำรวจศาลพาตัวออกมาทางประตูด้านข้าง ก่อนจะถูกคุมตัวขึ้นรถเรือนจำ
เขายืนอยู่ด้านหลังฝูงชน มองชายคนนั้นข้ามศีรษะคนไปหลายแถว
ผมของจี้กั๋วเสียงขาวไปกว่าครึ่ง แผ่นหลังงองุ้มเล็กน้อย แตกต่างราวกับคนละคนกับชายที่เคยนั่งไขว่ห้างดื่มไวน์แดงอยู่ในห้องส่วนตัวของคาสิโนเมื่อก่อน
หลังคำพิพากษาออกมา จี้หวยลี่จัดการธุระเอกสารชิ้นสุดท้ายเสร็จ ก็ย้ายออกจากที่พักเดิม เฉิงเทียนหลายช่วยหาห้องเช่าราคาถูกทางตะวันตกของเมืองให้เขา อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล เดินเท้าประมาณสิบห้านาที
ตอนจี้หวยลี่ขนเครื่องนอนมาถึง เฉิงเทียนหลายยืนอยู่ตรงประตู มองเขาแวบหนึ่ง “ต่อไปมีแผนอะไร”
จี้หวยลี่วางผ้าห่มลงบนเตียง ก่อนจะยืดตัวขึ้นและตอบเรียบ ๆ ว่า “ขอพักรักษาแผลให้หายก่อน แล้วค่อยว่ากัน...”
เฉิงเทียนหลายไม่ได้ถามต่อ เขาตบกรอบประตูเบา ๆ “มีอะไรก็มาหาฉัน” พูดจบก็เดินจากไป
เพราะมีความดีความชอบจากการคลี่คลายคดียาเสพติดรายใหญ่ เขาจึงเลื่อนตำแหน่งจากตำรวจชั้นผู้น้อยขึ้นเป็นรองผู้บัญชาการตำรวจ เขาไม่รู้ว่าทำไมชายหนุ่มคนนี้ถึงมอบคดีให้ตนรับผิดชอบ อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้ แต่การเลื่อนตำแหน่งของเขาเป็นเรื่องจริง ตอนนี้อีกฝ่ายสูญเสียพ่อที่คอยคุ้มครองแล้ว การช่วยเหลือดูแลเขาจึงเป็นสิ่งที่ควรทำ
จี้หวยลี่อยู่ในห้องเช่าได้หลายวัน กลางวันไปเปลี่ยนยา กลางคืนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองซอยแคบ ๆ ที่อยู่ด้านนอก